Aftellend genieten!

Vanuit Grisborn dankjewel voor alle lieve reacties van de afgelopen dagen. Ik heb het vooral erg naar m'n zin gehad hier met af en toe een gedachte naar de gebeurtenissen thuis.

Sinds de laatste update (ik ben een beetje het spoor bijster waar ik ben gebeleven) heb ik weer zoveel moois gezien, leuks gedaan, lekkers gegeten/geroken en gezelligheid beleefd. Ik ben op het zuidereiland van Millford Sound naar Invercargill, naar Dunedin, naar Queenstown (opnieuw), naar Christchurch (opnieuw) en Kaikoura (opnieuw) gegaan. Nog stteds metde straybus, maar weer heel andere dingen uitgevreten. Onder andere Canyoning en zwemmen met zo'n 200 dolfijnen. Allebei zeer uitputtend kan ik je vertellen. Canyoning omdat je abseilt van rotswanden, je van metershoge watervallen valt (zonder boot!!) en springt van eng-hoge rotsen in een eng-klein waterpoeltje springt. Heel wat grenzen verlegt dus :D Dolfijnzwemmen omdat het de beodleing is dat jij de dolfijnen vermaakt en niet andersom. Komt er op neer dat je je als een dolfijn in het water moet voelen. Ik heb geprobeerd salto's te maken en flipperend met m'n staart rond te Flipperen (jaja, woord-naam-grapje) maar helaas, ik moest het houden bij het volkslied zingen in m'n snorkel. Vonden ze leuk joh! Serieus: zodra je wat-dan-ook voor gekke geluidjes maakte tijdens het snorkelen kwamen de flippers op je afgespurt om vervolgens met enorme vaart om je heen te sirkelen, oogcontact te zoeken en er vervolgens pijslnel vandoor te gaan. Foto's maken was dan ook bijna onmogelijk. Gelukkig kan ik ook genieten zonder en totaal buiten adem na 4 keer 10 minuten snorkelen had ik 3 keer zoveel tijd nodig om te beseffen dat ik o.a. getuigen was van 2 seksende dolfijnen. Voor m'n neus! Waar is de schaamte tegenwoordig??;)

Na Kaikoura zijn we met een aantal bekenden van de bus overgestoken naar het Noordereiland. De ferry heeft ons veilig overgebracht door Marlborough Sound. Wellington, de stad waar de Ferry aankomt, was overladen met ACDC-fans. GEweldig om te zien. vreemd dat we serieus gewaarschuwd werden ons niet op straat te begeven nja afloop vanhet concert. Een paar dagen geleden verpestte een andere local nogmaals het uber-veilige beeld dat ik van Nieuw Zeeland had. Ik krijg eht gevoel dat ze eigenlijk gewoon niks gewend zijn, elk voorval een paginavullend verhaal in de krant wordt en iedereen de stuipen op het lijf jaagd. We zijn dus lekker eigenwijs om middernacht boodschappen gaan doen (ideaal hier: sommige enorme supermarkten zijn tot 0:00 open). En dat was maar goed ook, anders hadden we ons ontbijtje en een schuimende fontijn gemist. Een willekeurige grapjas had een fles afwasmiddel geleegd in een fontijn midden in de stad. Feest!! :D

Vanuit Wellington zijn we in 11 uur naar Auckland gereden. Niet m'n favoriete dag en helaas, het is onvermijdelijk dat ik die afstand nog eens af moet leggen om de hele Strayroute te doen. Het was een perfecte dag om met muziek in m'n oren aan oma te denken en wat te schrijven voor de begrafenis.

eVanuit Auckland ben ik met een compleet nieuwe groep en nieuwe buschauffeur/gids naar Hahei, Raglan, Makatu, Waitomo en Rotorua gereden. Ondanks het slechte weer en daardoor gecancelde activiteiten hebben we erg veel lol gehad in het regenwoud (waar het daadwerkelijk erg hard gerende..goh), een drink-schuur (Anouk, ik heb voor het eerst in m'n leven Kings gespeeld!) een spelletjeskeuken en in het algemeen in de bus. Hier kwam het volkslied voor de tweede keer van pas; ik moest luidkeel ins de bus zingen omdat ik niet zo goed blijk te zijn in het kaartspelletje 'Shithead'. Beter dan poep op je hoofd...toch? Makatu was de plek van de eerste echte kennismaking met Maori-cultuur. We verbleven in een Maori-huis (soort buurthuis voor de families) waar we een traditioneel, avondvullend welkom kregen, bestaande uit een maaltijd, een seremonie inclusief Haka (ja, dat wat het rugby-team doet voor elke wedstrijd met grote ogen en lange tong) en dans/zanglessen voor zowel de jongens (een haka) als de meiden (dans en zang meteen poi (=een bal aan een touwtje,erg spannend...) ) Een super leuke avond, afgesloten met een kampvuur, marshmallows en wijn om het strand.Vervolens de gezamelijke slaapzaal in en 3 uurtjes slapen voordat we weer de bus in gingen. Gelukkig is slapen in de bus een van m'n betere kwaliteiten:)

De regio rondom Waitomo bestaat uit groene velden met Nederlandse koeien die op een enorm grottenstelsel hun maaltijden staan te herkauwen. Omdat ik m'n portie water/rotsuitdagingen wel had gehad (en financiele redenen, want ik had het best nog eens willen doen) ben ik niet de grotten in gedoken voor meer avontuur. Met een groepje zielsverwanten zijn we een wandeling gaan maken in en over grotten. Mooi gebied daar en ook avontuurlijk. Niet door waterslidings, maar moddersurfen:D Natgeregd, vies maar zeer voldaan de bus bevuild. Helemaal trots omdat we ons net Frodo voelden hebben we de verhalen van de stoere 'Cavers' zwijgend aangehoord, toch enigzins jaloers...

In Rotorua klaarde het weer op, wat direct resulteerde in verbrandde schouders. De zon lijkt hier zomogelijk nog sterker dan in Australie, al zou je denken dat ze hetzelfde gat in de ozonlaag delen en het dus weinig verschil zou moeten maken. Locatie van het vangen der zonnestralen: een geothermisch dorm Whakarewarewa. Wh wordt in Maori uitgesproken als een F, wat resulteerde in een onhandige,, blozende poging de naam goed uit te spreken, ons zeer bewust dan de aanwezigheid van de Engelse F*CK-klank

Niet alleen daarom een interessant dorp. ER wonen zo'n 75 maori's, verdeeld over zo'n 15 families. Ze hebben allemaal de beschikking over handige 'warm'waterbronnen. Varierend van 90 tot 200 graden celsius. Ronduit bloedheet dus! Stel je voor dat je op een ochtend wakker wordt en de drempel van je voordur is veranderd in een geiser. JE maakt het mee in Whakarewarewa... Met grote ogen en nog grotere honger hebben we toegekeken hoe maiskolven in 3 minuten werden gekookt in een van de bubbelende zwavelbaden. Gelukkig geen rotte-eieren-smaak. Vervolgens werd er uit een put onde de grond een kist met worstjes en warme cake gevist. Typisch gevalletje 'zo kan het ook' (Wordt die Fortis-reclame nog steeds uiitgezonden?). Zowel verbazingwekkend als verontrustend dat er alleen ongelukken met niet-locals gebeuren. Mijn verbranding was echt alleen door de zonnestralen, er werd goed voor ons gezord daar!

In naar rotte eieren ruikend Rotorua hebben we genoten van een middagje bijkomen aan het meer. De volgende dag ben ik met een een andere busgenoot op de bus gestapt om de ' Go East'-loop te doen. Een onderdeel van Stray, uitgevoerd door een jonge maori die ons zoveel mogelijk kennis laat maken met de maori-cultuur. Er interessant en wederom gezeleelig, ditmaal met een klein groepje in een kleine bus.

Wordt vervolgd, want er staat een 'Hangi' op me te wachten: een traditioneel bereidde maaltijd :P

Fotoupdate: 

http://www.mijnalbum.nl/Album=4LTM3N3E

http://www.mijnalbum.nl/Album=Y4IRASZL

Nog 12 dagen tot m'n vlucht!!

x Anke

Reacties 3

thuis 04-02-2010 11:40

Gelukkig dat jekunt genieten. Hier is alles afgerond, de verhalen hoor je wel als je weer thuis bent.
Veel plezier nog!!!

anouk 04-02-2010 22:30

grappig, de vriendin van dion (broer ramon) zit in gisborne en dion zelf zit in wellington, nog niet tegengekomen??

geniet nog die laatste paar daagjes meid! Ennuh wij gaan hier vast nog een keer kingsen!!
x

marie-louise 05-02-2010 15:33

lieve Anke, gecondoleerd.
Lijkt me heel moeilijk ver van huis.Knuffels en een arm zijn dan heel belangrijk. Maar fijn om te lezen dat je de draad weer opgepakt hebt. Geniet nog van je laatste dagen !

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer