Andes en Inca's

Alilentju!
Vervolg op ons Cusco avontuur, geschreven vanuit Copacabana:)
De twee dagen na onze aankomst in Cusco bestonden vooral uit wennen aan de hoogte. Vanaf de eerste ochtend heb ik wel alles binnen gehouden, en heb maar lichte hoofdpijn gehad. Nette kon het allemaal net even beter handelen, maar we stonden allebei regelmatig te wiebelen op onze benen en naar adem te happen na een stukje bergop slenteren. Op die hoogte werkt je spijsvertering blijkbaar ook trager en ik heb dan ook zelden zo weinig eetlust gehad. Nou droegen het zoveelste bord kippensoep en de zoveelste bult rijst daar ook niet aan bij. Ik heb me wel wat zorgen gemaakt over de vier daagse Lares-trek die op het programma stond. Die wandeling gaat over twee hoge passen, waarvan de hoogtste op 4700 meter.
Gelukkig begon ik me weer aardig ok te voelen op de avond voorafgaand aan de start van de trek. We hadden net best goed geluncht -zeker vergeleken met de voorgaande dagen- toen we op straat Emma en Chris (duo dat we kennen van de Galapagos) tegen kwamen. Gezellig! Al pratend blijken we die avond bij dezelfde briefing van dezelfde touroperator te moeten zijn. Over het lopen van de Lares trek! We zijn allemaal een beetje in de war omdat we allemaal dachten dat onze reisplannen verder niet overeen kwamen. Zouden we dan tóch weer bij elkaar in een groep zitten?
En jawel, samen met Emma en Chris, een Amerikaanse man en een Engels meisje lopen we als een heus trekking-team onder leiding van gids Ronny door de Andes. Een kudde super sterke muilezels neemt alle slaap- en kookspullen meet naar boven, begeleid door een groepje mannen die er ook voor zorgt dat op de juiste plek op een klein kamp voor de lunch en een vroot kamp voor de nacht is opgebouwd. We voelen ons in het begin nogal verwend en ongemakkelijk doordat er zoveel mensen en dieren in de weer zijn voor ons. Maar al gauw blijkt hoezeer wij het nodig hebben dat die zaken voor ons geregeld zijn, en ook hoe relatief groot het gemak is waarmee de muilezeltjes en de mannen de berg op klauteren. Pffff..gelukkig heb ik weinig last van m'n aardig goed gevulde dagrugzak. De hoogte is al slopend genoeg. De eerste dag doen we rustig aan om wat te wennen, en dat is hard nodig. Maar de tweede dag is het echt bikkelen om aan de top te komen: 20 schuifelpasjes omhoog en dan een halve minuut je ademhaling weer onder controle krijgen. Onderweg komen we kleurig geklede lokale bewoners tegen die hun lama's (lange nek, opstaand staartje), alpaca's (kortere nek, meer wol) en schapen (bheeeeeeh) naar een goede graasplek brengen op op weg zijn naar hun aardappelveldje (honderden verschillende soorten hier!) Ze rennen zowat de bergen door, de kinderen huppeld voorop. Doorgaans op (te kleine) slippers van gerecycelde autobanden. Of hun tenen zwart zijn van het stof of eelt is mij niet helemaal helder. Maar voor ons ziet het er uit alsof ze afsterven van de kou. Brrrrr! Het is maar net wat je gewend bent, deze mensen lijken helemaal gelukkig hun eenvoudige leven door te huppelen in dit super mooie berggebied. De kinderen gaan hier over het algemeen niet graag naar school. Ze moeten te lang stilzitten en en naar de onderbetaalde, vaak ongemotiveerde leerkracht luisteren. Tja..goed aangepast onderwijs is overal zeldzaam!
Helaas wordt door de gidsen aangeraden om vooraf aan de trek snoepjes te kopen om uit te delen aan de kinderen die we onderweg tegen komen. Met de Afrikaanse smoeltjes op m'n netvlies en 'candy-candy, give me candy!' in m'n oren protesteer ik hardop. Maar er is eigenlink weinig anders te koop waarmee we goodwill kunnen kweken bij de stugge hooglanders. Geen podlooden of pennen ofzo. Tandenborsteltjes zouden perfect zijn geweest, want iedereen -ook wij- gaat door de knieen en koopt een zakje snoepjes om uit te delen aan de kinderen en een zakje cocablaadjes voor de volwassenen die we tegen komen. De bewoners van de hooglanden zijn niet zomaar je vriend... Foto's vinden ze al helemaal niks, al laten de kinderen het wel toe. Die zwaaien ons ook vrolijk na. De meisjes nadat ze hun verworven schat in een doek hebben verpakt en op hun rug hebben gebonden, net zoals hun mama met bizar groter hoeveelheden spullen doet. De jongens nemen de zoetigheid gewoon in hun smoezelige mondjes en handjes rennend mee naar huis. Zucht..zouden er daar tandenborstels zijn?
De cocablaadjes delen we amper uit. De mensen staan niet zo open voor ons en vervolgen hun weg in andere richtingen dan de onze als we ze tegenkomen. Ronny de gids heedt wel wat goede contacten in de bergdropjes, en krijgt een paar slokken home-brew chicha (gefermenteerde maispapje/maisbier) aangeboden uit een flinke plastic jerrycan waarvan ik me afvraag wat ie daarvoor heeft verpakt.
Wij krijgen bij de lunch de alcoholvrije variant op chicha ingeschonken. Die overigens goed smaakt. Eigenlijk gaat gedurende deze dagen alles wat (bijna) vloeibaar is er aardig in. Havermout/quinoa-pap bij het ontbijt, guacamole bij de lunch en aardappelpuree bij het diner. En natuurlijk altijd een pakje caviamelk op tafel als smaakmaker! Er wordt naar mijn smaak goed gekookt, (op het zoveelste bord kippensoep en de zoveelste berg rijst na) maar ik ben gewoon te moe van het lopen om nog enthousiast op biefreepjes te kunnen kauwen. Overgens is de keuze reuze, want vooraf aan het diner is er telkens een 'fake happy hour' waarin we lekker snacken van verse zoute popcorn, creamcrackers (zonder suiker! Hoezeeeee!) en warme drankjes drinken tegen de kou. Want koud werd het wel! We kregen wel heel lief ieder een tijltje warm water en zeep voor onze tent, om met schone handen en gezicht aan tafel te kunnen gaan. En met een verzameling van dekens, luchtmatje en dikke slaapzak was het ook lekker warm in ons tentbedje. Alleen mn koud voeten...die verlangden weldegelijk naar de warme knieholtes van René ;) Al is dit natuurlijk ook weer een ervaring die ik graag ook met René had gedeel.
In de ochtend stonden we vervolgens weer met de zon en een tijltje warm water op. Ontbijtje, waterflessen vullen met gefilterd/gezuiverd rivierwater en hup weer de berg op. Ik heb drie dagen afwisselend heerlijk afgedaald en geworsteld met het stijgen. Maar wat was het heerlijk om grotendeels in stilte te wandelen, met de regen tikkend op mn capuchon, met prachtige landschappen, grappige alpaca's en fijne mensen in de groep. Saamhorigheid en onderling respect. Dit hebben we een beetje gevierd met een super gezellige lunch en een plons in de warmwaterbronnen aan het einde van de wandeling. Hehe...niet meer wandelen! Klaar! Dachten we...
Na een bus- en treinrit en een nacht heerlijk slapen in een hotel in het dorpje vlakbij Machu Picchu, blijkt de dag erop dat we voor de soort van 'must sees' nóg twee bergen met flinke, ongelijke traptreden op moeten. Gelukkig zijn we voor een vlotte rondleiding door de nederzetting zelf lekker vroeg, er zijn nog relatief weinig toeristen. Vervolgens komen de wandelaars naar beneden die de officiële incatrail hebben gelopen. Even later is het moment om toch maar weer in actie te komen. En jawel, ook deze laatste klauterpogingen in de volle zon zijn weer de moeite waard. Wat een tof uitzicht! Machu Pichu op z'n mooist. (denken we) En wat is het allemaal uitermate slim gebouwd! De Inca's waren werelijk van alle markten thuis: architectuur, landbouw, sterrenkunde... Ronny heeft ons veel verteld dn het begint misschien een klein beetje te dagen.. Ook weer een thema voor op de leeslijst.
Tijdems de afdaling vertrouw ik m'n benen nog maar amper. We lopen door een stukje regenwoud met fijne geluiden. Gelukkig zijn we net op tijd terug in het dorpje voordat er een flinke hoosbui losbarst. Wij zitten dan net in een te duur restaurant te genieten van de beste waardeloze pizza ever! En ik heb ook gewoon echt honger! Wooow :)
Op naar Cusco, daar kunnen we eindelijk echt lekker gaan eten. Na een nachtje en dagje bijkomen en nagenieten van het weer gegroeide respect voor oude wijsheden en de prachtige natuur... :)

Reacties 1

PaMa 07-11-2015 21:03

Anke jou SMS je hebben we ontvangen. Mooi dat je de wandeling zo fijn hebt ervaren ondanks het afzien, ja en aanpassen aan de eetgewoonte daar kom je niet onderuit, als je lijf er maar de nodige energie uit haalt en dat is gelukt.
Van je verhaal hebben we genoten.
Onze trip naar de zon is goed verlopen veel zon wel koele tot koude wind en 1 dag regen, maar genoeg boeken dus geen probleem. Groeten veel liefs, PaMa

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer