Bolivi-JA!

Hallo allemaal,

Ik ben thuis! Stiekem al best een hele tijd en dat hebben sommigen gewéten ook!
Inmiddels moet ik diep graven om me te herinneren wat er allemaal gebeurd is in het laatste stukje van mijn reis, tussen een paar uitschieters door, die in m'n geheugen gegriefd staan en  nog steeds aangenaam vuurwerk maken in mijn hoofd! Er is me inmiddels een paar keer gevraagd wanneer het laatste verhaal komt, en ook om te voorkomen dat mensen mijn digitale persoonlijkheid als 'vermist in Bolivia' gaan opgeven: Hier issie dan, de mooie afsluiting van het hele avontuur:)

Na de ontzettend gave zoutvlaktes en woestijn bij Uyuni heb ik een mooie busrit gemaakt naar Sucre. Een bus vol Bolivianen en een paar toeristen, samen starend uit de ramen. Rijdend over slingerwegen, wegen door oude lavastromen, stromende regen, regenboog… En ineens zijn we er.
In Sucre is het stralend weer. Ik regel samen met twee medebussers een taxi om ons naar onze hostels te brengen. Met drie enorme backpacks en drie rugzakken klemmen we ons tussen de vier deuren die onderweg gezellig rammelen op de schelle muziek van de autoradio. Het zoveelste korte gesprekje met reizigers. De soms verwarrende vragen:
-Where did you come from? (Dik Frans accent)
-Well, we were in the same bus from Uyuni via Potosí, right?
-Haha, yeah but which country?
-Oh before Bolivia? I came from the North down,  Equador and Peru.
-Ah, I go there next, I came down from Chili. But which country are you realy from?
-Ah sorry, ofcoure...I'm from the Netherlands.
-What? Ireland?
-No..Netherlands, Holland.
-Ah, Holland! Amsterdam! Great City!
-.........

Ik merk dat ik even niet meer zo'n zin heb in de standaard backpackerspraatjes. Ik heb gewoon zin in een goede maaltijd, een fijn bed en het voor mezelf houden van mijn gedachten. En hoera: het hostel in Sucre blijkt daar een prima plek voor te zijn. Velen strijken hier neer voor een langere tijd aangezien dit een zeer relaxte stad is met een fijn klimaat, met dit hostel als klein paradijsje. Ik breng de dagen dan ook in zeer relaxte modus door, geniet van het weer (zon overdag en een uren durende stroooooomende hooisbui in de avond), de mooie stad, het goede eten en de aardige mensen. Zelfs de traditioneel geklede 'hooglanders' begroeten je hier vrolijk met een open  blik, zelfs als ze niks aan je hoeven te verdienen! Fijn!
Ik breng ook heel wat uurtjes lezend in bed door, ver weg van het feestgedruis van de binnenplaats. Heerlijk! En m'n darmen stellen het ook wel op prijs dat ik het rustig aan doe, want ondanks het lekkere eten functioneren ze afwisselend níet tot zwaar fanatiek. Ik voel me een beetje oud als ik vanaf het balkon geniet van de flirtende en drinkende/zuipende hyperactieve twintigers op de binnenplaats onder mij. Ík heb vooral behoefte aan samen zijn met René. Samen op de bank hangen en Tegenlicht kijken. Weer eindeloos fijn praten en veel te laat besluiten dat we toch écht moeten slapen. Suffe grappen en stomme geintjes uithalen die bijna niemand anders grappig vindt, allebei een boek en elkaar mooie stukjes voorlezen… Nog maar 3 nachtjes slapen..
De dag erna zit ik met één van die twintigers (Nederlands) en nog wat andere Europeanen aan een cafétafel te kletsen, als het nieuws over Parijs via de tergend trage wifiverbinding binnensijpelt. Sowieso surrealistisch, maar net wat extra als je ver van huis bent en weet dat er mede-backpackers zijn die hier van ervaringen wijzer worden, zichzelf beter leren kennen en van het leven genieten, terwijl thuis misschien vrienden, familie of bekenden zowat oog in oog staan met iemand die ze doelbewust van dat prachtige leven wil beroven. ('Lieve lief, wat ben je ver weg daar thuis...ik hou van jou!') Nog maar 2 nachtjes slapen..
Omdat het leven ook gewoon het leven is, gaan we door met alles wat bij reizen hoort, ook al het fijne. Het voelt wel een beetje onterecht, onverdiend en oneerlijk, maar het gaat gewoon vanzelf...
Ik loop de laatste dag in Sucre nog wat door de binnenstad, bekijk nog eens de uitzichten, drink nog eens van het verse sap en  heb zin in de vlucht naar Santa Cruz om René weer te zien. Nog 1 nachtje slapen...

De ochtend staat m'n vlucht sowieso al 2,5 uur later ingepland dan oorspronkelijk beloofd (mail van de vliegmaatschappij: 'We are very pleased to inform you...' Wat nou pleased!?) en blijkt vervolgens nóg een uur vertraging te hebben. Pff...ik wil naar mijn liehief! René moet nu 5 uur op het super saaie vliegveld wachten. Als ik eindelijk in het vliegtuig(je!) zit, klaar voor de 30 minuten vliegen (anders was het 16 uur bussen!), wordt mijn boardingpas gevraagd en medegedeeld dat mijn bagage niet meer in het vliegtuig past. Dat meen je niet!? Ja toch, het zal met een andere vlucht, later vandaag naar Santa Cruz komen… Zucht. Ohnee, toch niet: het past ineens toch wél. Enerzijds blij en anderzijds lichtelijk wantrouwend (Zou ie er écht in zitten? En maakt mijn backpack dit vliegtuigje nu toch minder veilig?) laat ik me meenemen de lucht in, en landen we met een beetje gestuiter in het broeierig-hete Santa Cruz.
Ik loop eerst nog aardig rustig met de stroom mee, maar als ik binnen 2 seconden zowel mijn tas zie liggen als tussen de schuifdeuren René zie staan (áchter de controle..), krijg ik ineens haast! Hup tas en hup door de deuren! Ohnee..ik wordt terug gefloten, moet m'n boardingpas met bagagenummer laten checken (Jaha... het is écht mijn tas!) en dan mag ik EINDELIJK mijn lief om de hals vliegen. Jiehaaaa! Lachen, knuffelen, tranen, kijken, knuffelen, zoenen, lachen, knuffelen en weer kijken. Zó fijn!

We regelen een taxi naar de stad en vervolgens een gedeelde taxibus naar Samaitpata. We hebben het heet in de zon, waaien weg in de wind, eten een chemisch smakend ijsje, lachen om het hotsen en knotsen over de zandwegen en zijn blij samen. René kijkt zijn ogen uit. Heerlijk om weer opnieuw gewezen te worden op dingen die ik inmiddels niet meer opvallend vind: Bankstellen op auto's, pickups met mensen op tuinstoeltjes achterin, hele gezinnen op één motor, bananenplantages en schitterende natuur. Zo rijden en hobbelen we in een paar uur naar Samaipata.
Gelukkig is het ervniet zo heet en broeierig als in Santa Cruz. Samaipata is lekker warm met verkoelende wind overdag en lekker fris vanaf zonsondergang. Ik heb voor René een trui van alpaca-wol gekocht, dus die komt toch nog van pas hier!
We eten in een restaurantje. René waardeert de lokale keuken nog wel (jazeker: kip met rijst en friet!) en ik krijg een vreselijk bord spaghetti-sort-of-bolognaise. Na twee happen zit ik mezelf al tegen, die buik komt maar niet op orde!
En wat zijn we moe! Wat zullen we heerlijk slapen!

Nou..dat duurt wel even, ook al liggen we al uren in bed. Aangezien we natuurlijk niet uitgekeken, uitgepraat en uit gegrijnsd raken en René op de één of andere manier wat onrustig blijft.… Het is ook niet niks na 6 weken wachten 16 uur vliegen en nog 5 uur wachten, toch?
Maar dan ineens, voor ik doorheb wat er nou precies gaande is, tref ik René op z'n knieën op bed met een houten doosje in zijn handen. 'Ikkannietmeerwachten,danmaarnietromantischbijeenwatervalenzo…(ademhaling)...Wil je met me trouwen?' Huh? -Een super mooie zelfgemaakte ring!- Woooooooooooooooooooow! JA! O lieve lieve lieve lief! Maar we wonen nog niet eens samen!, niet te snel he? Maar ik had wel al JA gezegd toch? Want ik wil! Woooow, mooi! Ja!
Na nog wat wow's, ja's en een lachkick blijkt slapen toch te lukken. De ochtend erop wordt ik wakker gemaakt met 'Goede morgen mijn lieve verloofde!' Pff...jeetje..moet dat? Ehm… even wennen aan wat verloofd zijn allemaal nog meer is dan elkaar heeeel erg fijn vinden en voor altijd bij elkaar willen horen. Hoe krijgen we het überhaupt voor elkaar gaan krijgen in één huis te passen met alles wat we in huis hebben gehaald de afgelopen jaren.

De dagen erna raken we niet uitgepraat over hoe fijn het is weer samen te zijn, dat we in f@^*# Bolivia rondlopen alsof het niks is, hoe mooi en ook bizar het hier is, hoe fijn we elkaar vinden en hoe we niet van plan zijn nóg eens 6 weken van elkaar weg te zijn. We praten elkaar in kleine beetjes bij over wat we allemaal hebben meegemaakt in de afgelopen weken en genieten van elkaars grote en kleine verhalen.

We maken een wandeling naar El Fuerte, een ruïnestad uit de (pre)Incacultuur. Lekker op het heetst van de dag. Super slim natuurlijk, en fijn om te verbranden. (René denkt dat het hem niet zal gebeuren, maar blijkt 's avonds toch ook geen supervel te hebben;) De archeologische plaats is aardig groot en indrukwekkend. Ik ben wel hartstikke moe, want de energie is nog ver te zoeken na zo weinig eten. Mijn lijf wil geen stap meer bergop zetten na de flinke klim om hier te komen. Maar het is wel tof allemaal, zeker als je je ook echt voorstelt hoe hier verschillende volkeren gebruik maakten van deze woon-, handels-, gebeds-, en administratie-plaats. Gelukkig hebben we een dealtje met een lokale taxichauffeur die ons weer naar beneden brengt.

We laten ons ook een dag meenemen naar het 'Cloudforest'-deel van het oerwoud bij Samaipata. Hier groeien varens alsof het bomen zijn, zo groot. Het zijn prehistorische varens die als een van de weinige organismen niet geëvolueerd zijn in de afgelopen miljoenen jaren. Een heerlijke wandeling door een relatief fris stukje jungle. René geniet met volle teugen van het wandelen, de bergen en de natuur. En ik ben ook weer wat energieker en geniet dus met hem mee!

Tussen de actieve dagen door verkennen we het dorpje, wat een mooie smeltkroes is van diverse lokale culturen en meer Europese invloeden. Gelukkig maar, want ik was met name het lokale eten wel beu. In Sucre heb ik genoten van goed eten in Europees geïnspireerde restaurantjes. En dat kan hier ook! Niet alles is even smaakvol, maar ze doen goed hun best en het hostel heeft een keuken waar we onze eigen maaltjes kunnen koken. Ik knap gedurende de dagen met René (en zijn kookkunsten!) aardig op. Hij heeft zelf pech: zijn darmen grijpen na de eerste dagen toch de kans voor de de full on Zuid Amerika ervaring te gaan. Daardoor moeten we 1 dag binnen een straal van maximaal 100 meter van een toilet blijven. Ach, een opgelegde slenter-vakantiedag in een subtropisch dorpje waar je je ogen uit blijft kijken is geen straf. Het hostel is fijn en we kammen stukje bij beetje het hele dorpje uit op zoek naar leuke, grappige en fijne plekjes en etenswaren die ons aanstaan. Dus niet de gehalveerde koeien die net vanuit de achterbak van die auto in die roestige kruiwagen zijn gesleept... En we redden het nog nét op tijd tot een van de ranzigste baños (wc's) van mijn hele trip: die van de refugio zoologico bij Samaipata. Deze charmant klinkende naam is niet echt passend bij wat het inhoudt. We vermaken ons echter prima in de grote tuin met hier en daar een flinke kooi met papegaaien, apen, een boskat, uilen en een lama die agressief schijnt te zijn maar ons vooral dommig aankijkt. De apen die geen gevaar voor de bezoekers vormen , zitten vrij in de bomen. Zo ook de papegaaien die vrij door de omgeving vliegen. Ze scheren een paar keer uitdagend over de kooien met de opgesloten papegaaien die (nog) niet in het wild kunnen leven. Wat maken mooie beesten toch vaak vreselijk lelijke geluiden!

En op (nóg) een zonovergoten dag bezoeken we een serie watervallen waar we wandelen, zwemmen en lol hebben om lokale jongens die super stoer staan te doen op 3 meter hoogte voordat ze met hun redelijk logge lijven en een lompe belly flop in het water landen. Dat deden de jongens vroeger toch wel wat stoerder van de hoge duikplank bij Sportcentrum Vos ;)

Ik zeg nog maar eens 'Ja!' nu we bij de watervallen zijn waar René me eigenlijk had willen vragen en we zijn nog maar eens heel erg blij met elkaar en deze dagen in Bolivia.

De laatste dag in Samaipata lopen we 3 uur lang bergop om condors te gaan bewonderen. Gelukkig zijn we vandaag allebei weer aardig op de been, maar het blijft toch meer René's hobby dan de mijne om bergop te lopen. Bergaf is dan wél weer helemaal mijn ding, dan voel ik me een spelende berggeit! Hoezo zou je met de zwaartekrecht vechten als je met het pad spelen kan? Achja, het hoort bij elkaar. Maar vóór de afdaling genieten we een paar uur lang van de zon, de wind en een stuk of 10-15 condors(!) vanaf een idyllisch gelegen klif. Wat zijn die beesten groot en stoer en mooi.. Super gaaf!

De laatste anderhalve dag brengen we door in Santa Cruz, voordat we -samen, nog steeds zo fijn!- naar huis vliegen. Gedurende de rit vanuit Samaipata voelen we de temperatuur en luchtvochtigheid weer aardig toenemen. 32 graden met een gevoelstemperatuur van 42. Phoe! We bekijken het een en ander in de binnenstad, maar de oude stad is minder mooi dan die van Sucre. We eten wel een smaakvolle maaltijd in een mooi koloniaal pand, bewonderen indrukwekkende tekeningen en een installatie van tropisch hardhout in een mooie expositieruimte en kijken onze ogen uit op de stadsmarkt. Ik koop nog heel wat laatste souvenirs voor lieve mensen en mijzelf, en we plonsen uiteindelijk lekker in het zwembadje van het hostel.

Ik vind het wel genoeg zo. Ik heb zoveel gezien, gedaan, ervaren en gevoeld.. En nu ik weer samen ben met René en me helemaal suf zweet hier, heb ik zin in het koude Nederland. Waar we al gauw Sinterklaas mogen vieren met Simon, op de bank kunnen kruipen met sloffen aan en warme chocolademelk ook écht lekker is. Ik heb zin in om weer zin te hebben in eten. Erwtensoep!

De laatste avond kletsen we nog wel wat met wat medereizigers. Best gezellig, maar voorlopig even niet meer de gesprekken waar ik op zit te wachten. Ik wil weer écht praten. Met mijn lief, met lieve vriendinnen en mijn familie. En hoe gaaf het ook was: ik ben verzadigd, hoef even niet meer op pad. Niet op deze manier ver van huis. Ik ben weer even helemaal terug geweest naar mezelf, weet weer waar het voor mij om gaat. Dát pad ga ik weer op.

Reacties 2

Freek 14-12-2015 12:18

Ja hoor! Gefeliciteerd ja!

PaMa 14-12-2015 16:22

Mooie warme en romantische afsluiting Anke..
Dat je jezelf vindt en weet wat je mogelijkheden zijn, ga ervoor om ze in te vullen, veel geluk samen met René.
Liefs PaMa

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer