Civilisation!?

Hoi!

Dit keer heb ik geen idee waar ik moet beginnen, en dat resluteert hoogstwaarschijnlijk in een een heleboel. Het is een tijd geleden dat ik een update heb geschreven en de laatste was in snetreinvaart. Eerlijk gezegd heb ik geen idee waar ik gebleven was. Zowel wat betreft m'n blog als m'n reis. De laatste maand is er zoveel veranderd wat betreft de trip en m'n beleving van (dit deel van) Afrika! 
Livingstone, waar we de Victoria Falls hebben bekeken, was de eerste 'stad' waar we ons in kleine groepjes of twee aan twee op een relaxte manier tussen de mensen konden begeven. Zonder woorden of vreemde blikken toegeworpen te krijgen. Gelukkig hebben we geen stenen naar ons hoofd gekregen op het eerste stuk van de rit. We hebben twee stelletjes ontmoet die samen vanuit Stockholm zijn vertrokken, en ze hebben een helse tijd gehad in Noord-Afrika, totdat ze in Nairobi aankwamen. Altijd fijn om een bevestiging van je keuze te krijgen;)

In Livingstone zijn er 4 nieuwe mensen in de groep gekomen en hebben we een tour-leader gekregen. Dat is nog nooit gebeurd bij African Traisl, ze hebben alleen drivers... Ik vraag me af of dit een strategische move is geweest, want de sfeer in de groep was aardig geescalleerd in Livingstone. Uiteindelijk was ik de enige die zich hardop van alle negativiteit heeft gedistantieerd. En ondanks dat ik erg zeker was van m'n standpunt, was het toch een verademing om 'onbedorven' zieltjes in de groep te verwelkomen. Hoera! Per direct nieuwe vrienden uit Engeland en Spanje, inclusief nieuwe vakantie- en reisplannen om de komende 4 jaar te vullen :) Met de rest van de groep is het niet meer echt goed gekomen. Vandaag hebben we afscheid genomen, een paar gaan door naar Johannesburg. Maar ik heb alleen Tonya (Engeland) een enorm dikke knuffel gegeven, team Spanje tref ik morgen weer, en de rest is er stilletjes tussenuit geknepen met een ochtendhumeur. Alles volgens verwachting...haha! Het gedeelte Livingstone-Kaapstad was flink gevuld met heerlijke gesprekken en lachbuien tot huilens toe!
We hebben in en rond Livingstone en mooie en indrukwekkende fietstocht gemaakt. langs de buitenwijken, waar toerisme ver weg is. We hebben een steengroeve bezocht, waar alle mensen van leeftijden alle dagen van de week stenen kappen en breken om een kruiwagen te vullen met kiezels. Waarde: 1 Dollar. Als er al klanten komen.. Ik heb het voor de 'lol' even zelf geprobeerd..meteen gevoeld dat het handig is om een bril te dragen: de steensplinters vliegen alle kanten op. Mensen vroegen me om m'n bril af te geven, maar ik kon ze duidelijk maken dat het een bril op sterkte is, dat ze er hoofdpijn van krijgen in ruil voor bescherming, en dat ik vervolgens ook hoofdpijn heb, zonder bril... Heb wel een jongeman blij kunnen maken met een shirt dat ik bij de boodschappen bij de plaatselijke Spar (!) kreeg:) Verderop wat jongelui blij gemaakt door ze aan m'n haar te laten voelen. Ze zijn ook vrij gemakkelijk met de mededeling dat ze met je willen trouwen. Een antwoord in de trand van 'Maar je kent me helemaal niet' resulteerd in een niet-begrijpend gegrijns. Eenzelfde reactie kreeg ik op de markt, waar ik met zojuist gekochte stoffen een jurk heb laten maken. Het was de bedoeling dat het een jurkJE werd, maar een kledingstuk dat niet als onderkleding geldt en toch boven de knie ophoudt, geeft een error in het hoofd van een Zambiaanse kleermaker. Karweitje voor thuis dus:)

Vanuit Livingstone zijn we de grens overgestoken naar Botswana. Per veerpond, met truck en al. Aand e overkant kregen we een heuse 'Mzungu-behandeling'  waardoor we niet uren hoefden te wachten bij de douane. Aj...de blikken die we toegeworpen kregen deden me ontzettend klein en beschaamd voelen. En het was echt niet ons eigen idee, de locals werden afgeblaft door de douanebeambten zelf... Ondertussen kregen wij de instructies vooral te doen wat diezelfde beambten ons opdragen, want je wil ze vooral niet irriteren. Zucht....

Botswana en ook Namibie zijn 'on the road'  compleet anders dan Kenia en Tanzania. Daar waren er ontelbare grotere en kleinere dorpen te vinden langs de weg. Vol activiteit, winkeltjes en vooral honderden kinderen. In Botswana en Namibie wonen zo weinig mensen en is het landschap zo contstant dat ik voor het eerst sinds het begin van de trip ben gaan lezen of muziek ben gaan luisteren tijdens het rijden. Maar echt vervelen deed het absoluut niet. Heerlijk: de weidse uitzichten en veranderende details zoals de begroeing of de net even andere kleur van het stof.

En stoffig was het! Het was onmogelijk om langer dan 10 minuten schoon te blijven,. De grootste kans was na het eten: douchen en direct je slaapzak in. In de ochtend was het weer gedaan met de frisheid, want de tent inpakken staat gelijk aan vuile handen en kleren. Maar ach.. alles went. Het was wel een verademing om bodylotion op m'n lijf te kunnen smeren na een week zonder te hebben gezeten. Onze benen waren tussen het oranje stof door wit uitgeslagen van de droogte! Tegelijk met deze 'schat' hebben we extra dekens, hanschoenen en mutsen gekocht om de kou te doorstaan. De ergste avond/nacht was op een camping in Botswana, waar we naast een 'waterhole' kampeerden. Hier komen elke dag/avond kuddes olifanten drinken...super gaaf om ze van zo dichtbij te kunnen observeren! We besloten 'snachts op te staan, omdat na de olifanten het de beurt is aan de leeuwen... Helaas waren het 'slechts' 5 olifanten die bij het water rondslenterden, dus zijn we maar gauw weer terug gekropen. Helaas zijn m'n voeten de hele nacht koud bgebelven na dit  ' avontuur'. 's Ochtends bleek het water in m'n waterfles niet meer vloeibaar te zijn. Ah...vandaar dat iedereen zo slecht had geslapen! Wel gaaf om de ' extremen'  van de woestijn zo te voelen, voor zover het voelbaar is tijdens het einde van de winter hier. Rond een uur of 1-2 overdag is de zon ontzettend fel en is het smeren geblazen. Vanaf zonsondergang worden alle afgepelde lagen kleding weer een voor een aangetrokken totdat je het gevoel hebt op wintersport te zijn:)

In Botswana hebben we een ontzettend mooie 3-daagse tocht door de Okovanga Delta gemaakt. We werden met alle lagen kleding, kampeerspullen en eten in bootjes het natuurgebied in gepeddeld. Of eigenlijk 'gepaald' (Ja, deze dubbelzinnigheid heb ik in het Engels uitgelegd aan m'n reisgenootjes), want de mokoro's worden voortgeduwd met een lange stok, 'pole' genaamd, door een 'poler'. We hebben het ook zelf geprobeerd: ontzettend lastig, zo niet bijna onmogelijk om rechtdoor te bijven gaan! Heb dus lekker gesmokkeld en ben toch gaan peddelen pap! :)
Het was een heerlijke plek, volledig in de natuur. We hebben mooie wandelingen gemaakt, sporen en uitwerpselen bekeken, met de olifantenvriant een potje voetbal gespeeld en vele feitjes geleerd over (over)leven in de delta. Geweldig! Tijdens de laatste uurtjes rond het kampvuur werd er door de polers en de gids voor ons gezongen. Helaas kwamen wij als groep met 7 nationaliteiten niet verder dan kerstliedjes als het gaat om liedjes die iedereen kan meezingen. Op zich best sneu.. Kwam zelf niet verder dan een Nederlandse kaskraker in Afrikaanse sfeer: 'Ze kunnen zeggen wat ze willen maar de olifant...die heeft de dikste billen van het hele land...en de giraf de allerlangste nehehehek en het nijlpaard heeft de allegrootste bek bek bek.... En dat inclusief gebaren! Daverend succes!
Ook leuk: Je tent in kruipen en opgeschrikt worden door een schuddende palmboom, zo'n 100 meter verderop. 'Oh...that's just an elephant shaking a tree to get some candy (palmnuts, niet te verwarren met kokosnoten)...just make shure you don't have any bananas or oranges in your tent...' 
Terugkijkend op Botswana was dit het eerste land waar de interesse van ons en te locals in elkaars leven echt wederzijds was, zonder dat je na enkele minuten het gevoel krijgt dat het alleen maar om geld gaat. Een verademing! Mooie gesprekken gehad over hoe (ouders van) kinderen met een handicap in Botswana hulp krijgen. Of niet.. En met Tonya, m'n favoriete reisgenootje hier en werkzaam als onderwijzeres in Ghana, over de (on)mogelijkheden in he Afrikaanse onderwijs, ondanks of dankzij het Engelse systeem. Alle overtuigingen die ik al filterend had overgehouden, zijn weer eens los zand geworden nu ik me in een ander werelddeel begeeft. Een herinnering aan een schoolreisje vanuit Beagle Bay met wat Aboriginal-kids kwam helder bovendrijven...

In Namibie heb ik genoten van m'n laatste 'gamepark'. Omdat het een Np in een woestijn is met hier en daar een 'waterhole', is het vrij makkelijk om de dieren te spotten. Alles wat ik de afgelopen weken heb mogen bewonderen kwam hier nog eens samen om uitgebreid te kunnen bekijken. Geweldig! Giraffen en olifanten zijn m'n favoriet door hun haast buitenaardse verschijning. Hyena's zijn geweldig omdat ze zo ontzettend lelijk zijn en alle groot-formaat katten blijven ontzettend indrukwekkend en charmant.
In namibie begon het landschap langzaamaan weer interessanter te worden; op naar de woestijnduinen! Geweldige rotsformaties, en omdat we wat achter liepen op schema, konden we ze allemaal bekijken tijdens opgaande en ondergaande zon. Het waren lange dagen in de truck om op tijd in Capetown aan te komen, maar heb ontzettend genoten van het uitzicht. Bovendien was het goed om m'n benen de rust te gunnen. Heb namelijk een boel insectenbeten opgelopen zonder dat ik eht werkelijk ind egaten had, en ze zijn gaan ontsteken. Ben 2 keer van antibiotica gewewisseld en ben nu weer terug op de eerste, hopend dat er nog geen sprake is van imuniteit. M'n enkels zijn ontzettend opgezwollen geweest tot een paar dagen terug en dat leek me niet zo prettig vliegen... Verder niet misselijk, geen keelpijn, geen psychische klachten (niet meer dan anders;) o.i.d. Dat was dan ook het enige positieve aan het bezoekje aan de 'medi-clinic' waar de plaatselijke dokter met opgetrokken wenkbrauwen naar m'n ongeschoren benen stond te staren.. Achja, de antibiotica slaat aan en de dosis is nu hoger en logischer. komt vast goed.

Vanaf Swakopmund (Namibie) was het gedaan met het Afrikaanse gevoel waaraan ik inmiddels meer dan gewend was geraakt. Ineens waren er bedden, warme douches, inbegrepen ontbijtjes met obers, gratis wifi, Europese huizen, Duits pratende kinderen op straat, borden vol pizza en steak (Maar dan wel met oryx, wild zwijn, springbok e.d.) en Apfelstrudel! Ahhh! Ik heb de tourleader gevraagd wanneer we weer naar Afrika konden vertrekken:) Maar ach, na een paar dagen (of eigenlijk uren) beviel het allemaal wel. Behalve van de gemakken heb ik ontzettend genoten van het skydiven en sandboarden. Het skydiven voelde aangenaam bekend en heb de vlucht, val en het zweven tot in de punten van m'n tenen beleefd. Jiehaa! Mocht dit keer ook zelf sturen. Smaakt naar meer! Dus als iemand een tip heeft voor een geweldige plek op aarde voor m'n derde sprong: Ik hoor het graag! 
Het sandboarden was ontzetten leuk om te doen, maar ook erg moeilijk. Ik was weer totaal een dummie op het zand! Al m'n vers verworven skills van afgelopen winter leken als sneeuw voor de zon (hihi) verdwenen.. Maar wel ontzettende lol gehad, compleet met zand tussen m'n tanden en in m'n oren:)
In de woestijn hebben we ook een erg interessante rondleiding gahad van 'Boesman' over de oorspronkelijke bewoners van eht gebied (Bosjesmannen), hoe ze overleefden in een ogenschijnlijk onleefbaar droog gebied, hoe ze als dieren werden gezien, opgejaagd en gevangen werden gehouden. En hoe vervolgens hun extreem rekbare huid werd gebruikt voor destijd zeer hippe tassen en buidels. Weer een onderwerp op m'n lijst erbij om meer over te gaan lezen bij thuiskomst. Inmiddels is me wel duidelijk dat het niet m'n favoriete manier van reizen in om zoveel verschillende landen emt zoveel verschillende culturen te bezoeken in 1 reis. ik heb thuis het een en ander gelezen, maar 7 landen met ieder hun verschillende geschiedenis,  talen, stammen en dus gebruiken zijn makkelijk te verwarren...
Al afdalend zijn we vorige week in Stellenbosch aangekomen. Hier voelde ik voor het eerst dat ik zou kunnen wonen in het Afrikaanse continent. Best confronterend, want Stellenbosch is ontzettend Europees en we konden eindelijk onopvallend opgaan tussen de locale bevolking. Stellenbosch is een studentenstad en de sfeer was dan ook erg gezellig met goed eten, live muziek en zeer behulpzame mensen met oprechte interesse. Pff....wat een verademing! Dit gevoel heb ik nu ook in Kaapstad. De eerste dagen erg overweldigend, zoals Perth was na wekenlang kustwegen en natuurparken in Australie. En Kaapstad is nog eens veel extremer wat betreft dure wijken aan zee en de arme wijken en daklozen nog geen 500 meter verderop. We hebben verward rondgelopen in de duurste shoppin gmall van Kaapstad en zijn toen naar de botanische tuinen gevlucht. Een strategie die in Perth z'n dienst bewezen heeft en ook nu goed werkte. Zo langzaamaan begitn de stad te wennen en neem ik de tijd om te acli8matiseren. Ik vier vakantie zoals ik eht thuis zou doen: lezen, muziek luisteren, in de zon liggen in het park, uit lunchen, ijsje hier en hapje daar. En nu voel ik wel dat dit een mooie plek is om te wonen en te werken. Al is de apartheid nog steeds te voelen en te zien. In beide richtingen! Er is alles behalve een balans gevonden voor de toekomst van dit land. Maar het voelt bekend en aangenaam makkelijk hier.

Best een beetje een sneue conclusie dat ik nu helder heb dat ik niet gelukkig zal worden van meer dan een een paar maanden tijd en energie steken in het verbeteren van (een stukje van) de wereld op een plek waar het niet een beetje (veel) zoals thuis voelt. Ik had mezelf flexibeler en meer open-minded ingeschat. Anderzijds is het heerlijk om m'n grenzen gevoeld te hebben en ook best een opluchting om deze vrij gangbare conclusie te kunenn trekken: Ik lijk op het grootste gedeelte van de wereldbevolking: Ik hou van mijn thuis:)

Tot gauw! 

x

Foto's? Selecteren-kopieren-plakken!

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10151176950152246.497250.623887245&type=1&l=fdb3340d35

Reacties 3

Anke 28-08-2012 23:24

To be continued...

Freek 28-08-2012 23:32

Mooie uitbeelding van een partijtje 'stront aan de knikker' Have fun de komende tijd!

anouk 29-08-2012 11:30

zeg, allemaal leuk en aardig, maar WANNEER KOM JE EENS NAAR HUIS???!!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer