Home sweet home..!?

Ik ben er weer.

"Er" is Nederland, Eindhoven, maar ook de realiteit, het dagelijks leven. Soort van..

Ik presteer nog steeds het best onder druk. In een donker hoekje van een internetcafe. Op een oncomfortabele stoel. Met een tellertje in de hoek van het beeldscherm dat aangeeft hoeveel dollars of minuten ik nog heb om de gedachtestroom woorden te geven. Met de naar bier of noodles ruikende adem van mede-backpackers in m'n nek, wachtend op een vrije pc om hetzelfde te doen voordat ze (weer) de kroeg of hun bed induiken. En met gezelligheid op het strand en miljoenen sterren in de lucht is het al gauw leuker buiten dat internetcafe. Nou, dan wil je wel snel je verhaal kwijt!

Maar nu zit ik thuis, met een snelle en onbeperkte internetverbinding, comfortabel en warm (af en toe zelfs OP de verwarming!) en met weinig mensen om me heen om me bij de pc weg te halen/jagen. Niet bepaald een tijdsdruk. En de 9.000 foto's die ik nog te bekijken heb, doen me ook niet focussen op wat er nog te doen staat: Een afrondend verhaaltje plaatsen op dit weblog. Mensen zijn er zelfs naar gaan vragen, dus het wordt tijd! Vorige week wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik nou moet vertelen..zo gek om van wereld te veranderen, wat kan je daar nou over zeggen?

Tijdens de vlucht naar Hong Kong vlogen er wel flarden tekst door m'n hoofd. Dat ik met een hoop tranen vertrokken was en met de dubbele hoeveelheid deze kant van de wereld achter had gelaten. Dat m'n rugzak niet meer te tillen was door al die ervaringen die er nu bij in zaten..blabla..Of ik zou een overzichtje kunnen maken van wat zo'n reis nou aan resultaat oplevert. Zoiets als:

Tijd: 201 dagen 

Landen: 3

Vaar/voertuigen: 11 soorten 

Aantal aanrijdingen: 1 (huurauto vs canetoad)

Nationaliteiten (>3 uur contact):19

Mijn gemiddelde leeftijd naar schatting: 23

Hostels: 25 (om maar te zwijgen over het aantal keren tent opzetten of een (gratis)kampeerplekje met de campervan zoeken),

Slapeloze nachten: 1 (k*t-trein!)

Dagboekjes: 3

Telefoontjes met pa/ma: 13

Sms-berichten van en naar reisgenoten: 374 (verschil moet er wezen)

GB (nieuwe) muziek: 77

Barbecueavonden: 56

Vallende sterren: 18 (waarvan 1 die zich opsplitste in 2, dus telt voor 3, dus eigenlijk 21)

Maximum aangetoonde temperatuur: 49 graden celsius

Langste tijd zonder douche: 12 dagen

Aantal tinten blonder haar: 6

Dagen ziek: 0

Kosten: €100.000 (nee..minder, maar toch: veel)

Afgelegde kilometers...

Pff...nee, geen lijstje dus, ik ben niet zo goed met getalletjes;)

Eenmaal thuis aangekomen wist ik eigenlijk niet zo goed wat het gevoel was dat me bekroop. Ik was blij met het klaar zijn met wachten op bussen en vliegtuigen, met weer vaste grond onder m'n voeten, het platgeknuffeld worden door m'n ouders en met het feit dat ze niet zo'n idioot groot spandoek hadden gemaakt als het gezelschap naast ze. Met het lauwe bakje koffie met een stroopwafeltje in Schiphol-cafe, de warme jas die mama voor me had meegenomen, het subtiele laagje sneeuw en de verfrissende kou, het weer rechts rijden, de dropjes die in de auto lagen..

Hmm.. blij? Niet met die suf en serieus geklede mensen op Schiphol..wat een grijs geheel. En het eerste gesprek wat ik oppikte na het landen: geklaag over het ontbreken van wc-papier op het toilet. Na een half jaar backpacken kan je best zonder en wat bleek: het hing er gewoon wel. De kreet "Ach..we zijn weer in Holland hoor!" hielp ook niet. Vervolgens de hoeveelheid auto's op de weg, het ontbreken van een vrij, gebouwloos uitzicht en sterren aan de toen nog donkere lucht.. Nooit gevoeld dat Nederland zo benauwend kon voelen.

Maar bij thuiskomst in Eindhoven weer enorm blij met m'n eigen plekje. Grootse dank aan Marleen die zo goed heeft gezorgd voor m'n huisje en een fijne thuiskomst! De zin om door m’n stad te lopen/fietsen, concerten te bezoeken, te eten en drankjes te nemen met vrienden kwam direct opborrelen. Jiehaaa! Thuis! Het enige wat ontbrak was een kat…

…Of sowieso iets dat (op mijn rondslingerende ledematen na) beweegt in mijn directe omgeving? Wow!! Ik was voor het eerst sinds een half jaar zonder medemens! Zonder gepraat, in welke taal dan ook! Zonder beweging, gesnurk! Of ik nou wel of geen oordopjes indeed.

Ohja..alleen! De zin "Travel alone and you’ll never be alone” is een waarheid als een koe. Met vlekken. Zwart-wit ook. Je moet erg je best doen om als alleen-reizende backpacker geen contact met anderen “op te lopen”. Het is als een ziekte, het achtervolgt je je hele reis. Je bent interessant. Want velen zijn alleen. Ik heb dan ook een half jaar lang gezelschap gehad van interessante medereizigers die open staan voor alles en iedereen. En nu was het ineens heel stil.

Gauw gauw m’n radio en  computer aansluiten (Haha, ik vind een briefje van mezelf op m’n toetsenbord met “welkom thuis!”..wat lief van mij!). Hup hup, muziek aan! Stap 3: www.facebook.com:  “HELP!” Reisgenootjes… Waar zijn jullie? Is er iemand wakker daar? (Nieuw Zeeland) Of daar? (Canada) Of daar? (Duitsland)

Ik wil delen met mensen die weten hoe het was, waar ik was, wie ik was..ohnee..BEN! Toch? Ik wil iedereen vertellen hoe koud ik het heb! Dat ik m’n warme theepot aan het knuffelen ben bij gebrek aan gezelschap, want iedereen werkt natuurlijk op woensdag! Zucht.. ik kan eindeloos kletsen met de mensen die een stuk(je) van m’n reis hebben gedeeld. Ik hou van ze, stuk voor stuk. Maar zeker als ze zelf nog onderweg zijn hebben ze wel wat beters te doen dan chatten. In een donker hoekje van een internetcafe. Op een oncomfortabele stoel. Met een tellertje in de hoek van het beeldscherm dat aangeeft hoeveel dollars of minuten…bier en noodles..strand en gezelligheid…sterren… Boehoe..ik weet precies hoe het is en wil ook weer! Iedereen van hier mee het vleigtuig in en terug!

Het lijkt alsof ik moet kiezen tussen denken aan de leuke mogelijkheden en plannen die “thuis” voor me in petto heeft en de herinnering aan het absurde, geweldige en niet te evenaren afgelopen half jaar. Als ik me focus op thuis lijkt m’n reis fictie en van nul belang. Als ik terug denk aan de afgelopen 6 maanden voel ik me verdrietig omdat het leven hier suf is. Beide niet waar, maar voel dat maar eens!

Ik heb zo uitgekeken naar thuis, naar iedereen, moe van het alsmaar afscheid nemen van fijne mensen, fijne plekken. Ik voel dat hier mijn thuis is, maar wat moet ik nou met dat grijze uitzicht, de grijze mensen in hun grijze kleren met hun grijze dagelijkse bezigheden en grijze gedachten?? Ik had zon, watervallen, zee, bergen, sterren, strand, beweging, ruimte, alle kleuren van de regenboog en vooral: vrijheid! In het Engels noemen ze dat ook “homesick”, al gaat het om een plek aan de andere kant van de wereld waar je niet eens een huis hebt.

Inmiddels ben ik wel een beetje tot rust gekomen. Het weer zien van vertrouwde vriend(in)nen hier en het kletsen met nieuwe vrienden verspreid over de wereld op het internet heeft een hoop lachen (en wat tranen) veroorzaakt wat een goed gevoel geeft. En er begint een balans te komen. Ik betrap me er op dat m’n blik nog regelmatig zoekt naar een weidser uitzicht en meer kleur dan ik hier kan krijgen, maar het is wel thuis. Ik ben niet meer bang het reisgevoel te verliezen dat nog door m’n lijf stroomt. Ik zoek m’n methodes wel en bovendien staan er nu nog 8.820 foto’s inclusief herinneringen te wachten! En ik heb de drang nieuwe reisplannen te maken wat naar achteren geschoven om ruimte te maken voor (weer veel te veel) plannen die ik hier zou willen uitvoeren. Hoe dan ook: Voor beide heb ik weer een inkomen nodig, net als iedereen. Dat maakt het eerste plan lekker duidelijk: aan het werk! Net als iedereen:) En ik heb er zelfs zin in! Niet zoals iedereen…

Hoera, ik hou van m’n fijne leven!

x

Anke

PS: Iedereen reuze dankjewel voor het meelezen, meeleven en reageren via dit weblog of op andere manieren. Ik hoop dat ik dit plekje nog eens kan gebruiken voor ankeopreis versie 2.0, 3.0 etc. Jullie horen het wel :)

A travellers Story... (By Rob Deelen)

I’ve been here and there, I feel part of everywhere.
Walked across the mountaintops, cold breeze in my hair.
Seen the desert sun go down, this twilight in de sky.
In the middle of a miracle I can feel that I’m alive.

Waking up, not knowing what will happen the next hour.
The forest is my toilet and I use a waterfall for a shower.
Looking at the falling stars whilst I’m falling fast asleep.
Got no single penny left but I’ve got memories to keep.

Met a million people but there’s always a goodbye.
Some names won’t stick, just not that click, but others made me cry.
My best friends come from places where I have never been.
But they’ve been here, they understand what life for me means.

Don’t put me in a routine, because I need freedom to breathe.
On my way to a different place with every heartbeat.
Give me time and I’ll be fine, I’ll find a way to be.
Got no destination ‘cause on the move there’s more to see.

I’ll soon be back, with my backpack, but I’ll find a different track.
More to explore, outside my door, in my mind I’ve already packed.
The wild waits for me and I am waiting for the wild.
Give me trees and give me grass and I’m as happy as a child.

Traveling here, with no carrier, I open another beer.
No worries and no stress for me I just don’t want to hear.
That one day I have to change my life, one day I will be old.
So I live now ‘because you can’t tell what the future holds.

I might be right I might be wrong but life is not too long.
I write this now but later it might be a different song.
I like not knowing what will happen if I take another dive.
There’s one thing that I know for sure and that’s that I love my life.

 

Rob Deelen (Medebackpacker @ Australie)

Reacties 8

Eva en joris 02-03-2010 21:44

Hee Anke, welkom thuis...!! Dat wordt behoorlijk wennen, maaaar als je straks enigzins gewend bent hoort daar natuurlijk ook een bezoekje aan dé markt van Eindhoven bij. En dan ben je zo ff langsgewipt! Heb je ook meteen die missende kat afgevinkt
En anders doen we binnenkort bij jou een stop,

Groetjes! Eva en Joris

Eva en joris 02-03-2010 21:44

Hee Anke, welkom thuis...!! Dat wordt behoorlijk wennen, maaaar als je straks enigzins gewend bent hoort daar natuurlijk ook een bezoekje aan dé markt van Eindhoven bij. En dan ben je zo ff langsgewipt! Heb je ook meteen die missende kat afgevinkt
En anders doen we binnenkort bij jou een stop,

Groetjes! Eva en Joris

karin 02-03-2010 21:54

Ha Anke

Nu is dan toch het verhaal compleet.....
Leuk je weer eventjes gezien te hebben en ik ben zeer benieuwd naar de verhalen in het echt!
groetjes Karin

karin 02-03-2010 21:54

Ha Anke

Nu is dan toch het verhaal compleet.....
Leuk je weer eventjes gezien te hebben en ik ben zeer benieuwd naar de verhalen in het echt!
groetjes Karin

Mark 02-03-2010 22:13

hoi Zus,

prachtige aflsuiting geschreven.. hoewel, aflsuiting... gewoon een nieuwe begin. Beginnen met het denken over een volgende reis !

tot over twee weken ! ik hief immers niet op woensdag te werken

XX

Mark

Mark 02-03-2010 22:13

hoi Zus,

prachtige aflsuiting geschreven.. hoewel, aflsuiting... gewoon een nieuwe begin. Beginnen met het denken over een volgende reis !

tot over twee weken ! ik hief immers niet op woensdag te werken

XX

Mark

Dorrie 05-03-2010 11:44

Hey Anke,

Hartstikke fijn dat je weer in Nederland bent. Maar ik zal je wekelijkse column wel missen!

Tot gauw!

Groetjes Dorrie

Dorrie 05-03-2010 11:44

Hey Anke,

Hartstikke fijn dat je weer in Nederland bent. Maar ik zal je wekelijkse column wel missen!

Tot gauw!

Groetjes Dorrie

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer