Hoofdpijn-excursie met Bushkids

Ja, ze zijn overal: interessante kinders. In dit geval woonachtig in en rond Beagle Bay, 2 uur bushtrack vanuit Broome. Woonachtig wil zeggen dat hun ouders een huisje hebben in de aboriginal community ter plaatste, met uitzicht op een stralend wit katholiek kerkje, totaal misplaatst in de setting, met dank aan de broeders en zusters die lang geleden het lef en ego hadden om te denken dat iedereen zich katholiek zou moeten gedragen. Woonachtig wil ook zeggen dat ze zich thuis voelen in de gehele community en de wijde omtrek. Huidskleur: varierent van zeer donker bruin tot net zo stralend wit als voorgenoemd kerkje. Het totaal misplaatste kerje dus.

Afkomst van de kinders: varierent van "vanalles en nog wat" tot "vanalles en nogwat". Puur aboriginalbloed is namelijk uitgestorven en "puur australisch" bestaat niet met de geschiedenis van dit land, dus ehm...iedereen heeft een interessante achtergrond, ook deze kids. Leuk detail is dat de enige blanke kinderen in deze community toebehoren aan de leerkrachten van de "sacred heart school", gelegen naast de "sacred heart church". Juist, die is dus wit. Stralend wit. En misplaatst in de setting. Niet onbelangrijk.

Sommige kinderen hebben wat aziatisch of europees in zich naast een deel aborignalbloed. Leuke mengelmoes van huid en haar-tinten dus. Ik kan er uren naar kijken.

Zoals naar alles hier, omdat alles anders is. Ook schoolexcursies!

Aalin, de zoon van Jamie en Kathleen, kwam vorige week tuis met een brief van school over een excursie naar een bepaald strand waar de oorspronkelijke bewoners het land van hun voorouders zou laten zien. Het uitstapje was gerelateerd aan het thema "dreamtimestories" (=verhalen verteld door voorouders over het ontstaan van de aarde, de aboriginalwetten en andere essentiele zaken, een soort van eerste testament eigenlijk, maar dat zou totaal misplaatst zijn hier).

In de brief werd gevraagd om begeleiding van een volwassene voor elk kind dat mee zou gaan. Na het lezen van die zin begon het te kriebelen in het deel van mijn hersenen dat vraagt om nieuwe prikkels, observaties, verhalen, kindergedrag en andere interessantigheden. Ik heb het een paar dagen laten sudderen en vervolgens heb ik Kathleen gevraagd of ze het idee had dat ik zou tellen als volwassene. Goede vraag zou je denken, maar het duurde even voordat ze doorhad wat ik bedoelde. Soms is het enorm moelijk om humor over te brengen in het Engels. Maargoed, Kathleen was erg blij met mijn idee om Aalin te begeleiden tijdens de excursie! Zo hadden zij en Jamie hun handen vrij om de werklui en Alex de Franse Wooffer aan het werk te zetten. Klinkt goed he, als je zelf een cultureel strandtripje gaat maken! Tenminste, zo voelde het nog wel voordat ik kennis had gemaakt met de groep kinderen die mee zou gaat op datzelfde culturele tripje.

Al bij het betreden van de (enorme 4WD!!) schoolbus werd me duidelijk dat brutale Aalin een enrom schatje is vergeleken met de andere kinderen "out bush". Als kleine en wat grotere aapjes stuiterden ze door de bus. Heeft best een grappig effect op een 4WD-zandweg, maar toch voelde het allemaal niet zo fijn: een schreeuwende buschauffeur voor me en feestende kids achter me.

De school zelf is behoorlijk "westers". Anders dan "thuis" zijn de grote schaduwschermen om de kinderhuidjes te beschermen tegen de zon, want zelfs de donkerbruine velletjes hier kunnen veranderen in roodbruin. En de blauwe schoolshirts die de kinderen dragen. Om het nog makkelijker te maken om kinderen te herkennen hebben ze allemaal eenzelfde schoolpetje op tegen de zon. Het klaslokaal van Aalin was ook niet erg bijzonder bij de eerste aanblik. Maar na een tijdje begonnen kleine details op te vallen. Posters over "following animaltracks", "dreamtime stories" en een engels-aboriginal-woordenlijst. Maar ook "how to celebrate Jesus", "how tot be an member of the church" en een "praytable". Verwarrend allemaal, en gedeeltelijk misplaatst in de setting, ook hier. En zo gedroegen de kinderen zich ook. De juf verzocht de kinderen vriendelijk en duidelijk om plaats te nemen op de mat omdat ze zou gaat vertellen over de excursie. Na een kwartier zat nog geen enkel kind op of ook maar in de buurt van die mat. En zelf was ze ook met compleet andere dingen bezig. Na een half uur had ze een paar van de kinderen zover dat ze naar haar aan luisteren waren. Of tenminste met een half oor. Ik zag het al gebeuren, die excursie..pff...

Toen we na een uur de kinderen met bijbehorende volwassen, de picknickbenodigdheden en de schoolbus hadden samengebracht bleek het strand der bestemming 2 uur bushtrack verderop te liggen. Hoezee! Weer die bus in met die wilde bushkids. Maar gelukkig dit keer met ieder een eigen supervisor, zou je denken. Aalin gedroeg zich weer keurig, leek zich zelfs te ergeren aan zijn klasgenootjes. En de moeders? De tijd van hun leven. Met elkaar dan wel en hun aapjes maar klimmen en klauteren door de bus. Maar de juf was erg geduldig. Ze herhaalde wel 20 keer dat alle kinderen hun gordel moesten dragen. Ze bleef het zelfs herhalen nadat mij allang duidelijk was geworden dat de halve oren waren veranderd in dovemansoren.

Aangekomen bij het doel van de dag, een indiginous-owned (bezit van een oorspronkelijke bewoner) strand brak de hel helemaal los. Ruimte, zand, water...gegarandeerd plezier natuurlijk! En dat was inderdaad genieten! Krabben plagen, "diggers" vangen, vissen kijken, krabbenhuizen (oftewel zandkastelen) bouwen en een rijst-met-saus-lunch. Aan de andere kant was er totaal geen aandacht voor wat Eddie, de eigenaar van het land waarover hij zoveel zou kunnen vertellen, te melden had. Beetje jammer he Eddie, dat het nageslacht niet de discipline heeft om te luisteren naar je verhalen die bedoeld zijn om essentiele informatie over de geschiedens en rijkdom van dit land mondeling over te dragen. Ik had enorm met hem te doen. Al was het gebrekkig engels en dus enorm moeilijk om hem te verstaan, ik had graag langer naar hem geluisterd dan 2 minuten. De kinderen niet en dus was het educatieve onderdeel van deze excursie bijzonder kort. Na 2 uurtjes spelen was het tijd voor de weg terug. Ondertussen was ik behoorlijk moe van het volume en de hoeveelheid beweging dat via mijn zintuigen m'n hoofd in werd gepompt. Dit resulteerde in een evenzo pompende hoofdpijn. Phoeheej.

Dat noemen ze dan ervaring in basisonderwijs. M'n hele basis staat te wankelen hier! Hoezo Rust en Regelmaat (Reinheid durf ik al helemaal niet te benoemen!) of discipline en structuur? Helemaal niet interessant hier!

School is hier een sociale aangelegenheid waarin educatie een bijrol heeft. Het is dan ook helemaal niet vanzelfsprekend dat Aalin elke dag naar school gaat. Als het zijn moeder beter uitkomt om hem mee te nemen om een dag te gaan vissen of krabbenvangen, dan gaat hij gewoon niet. Bovendien vindt mams het even belangrijk dat hij leert vissen. En daar valt weinig tegen in te brengen als je bedenkt wat voor toekomst dit mannetje tegemoed gaat. Daarin speelt het vangen van vis een grote rol.

Na twee paracetamolletjes en een liter water is de pompende hoofdpijn verdwenen. Het onderwerp onderwijs hebben we de laatste dagen een aantal keer besproken. Ik merk aan alle kanten dat zowel Kathleen als Jamie worstelen met alles wat deze gemengde relatie kind met zich meebrengt. Het vinden van balans tussen zwart en blank is eigenlijk hun dagelijkse taak. En uit wat ik de afgelopen 1,5 week heb mogen meemaken hier, kan ik alleen maar de conclusie trekken dat ze het beste willen voor hun zoontje, daarna voor zichzelf en dat ze hard op weg zijn om dat beste te verwezenlijken. Een half uur rijden van de school, de kerk en de wilde kids in Beagle Bay bouwen ze hun eigen wereldje. Een wereldje waarin ik me enrom goed heb gevoeld, maar waarin ik m'n kinderen niet zou willen zien opgroeien.

Reacties 3

Ingrid 17-09-2009 19:24

Jeej! Ik ben de eerste!

Wat een verhaal en wat veel misplaatstheid haha..

Nog even een educatieve vraag: komt de naam Beagle Bay van het schip waarmee Darwin heeft gevaren?

x Ingrid

ps wanneer komen er meer foto's?

Freek 17-09-2009 22:17

Je kinderen? Vertel vertel!

anouk 18-09-2009 13:53

ik kreeg ook hoofdpijn toen ik over al die kinderen las, pfff
x

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer