hop hop bolivia

Hoi allemaal,

Vanuit Uyuni (Bolivia) ga ik jullie weer een stukje avontuur met jullie delen.
Ik eindigde de vorige keer met onze terugkeer in Cusco na ons zweterige maar super mooie jungle-ervaring. De dag nadat we hiervan terug kwamen, was de dag dat Nette weer terug vloog naar Lima en Amsterdam. Na nog een inpak-ochtend en een laatste lunch, is het inmiddels tijd voor de taxi die Nette naar het vliegveld ging brengen en de bijkomende tranen. Gewoon niet leuk, niks aan. 10 dagen in m'n eentje naar en door Bolivia. Nouja, zonder Nette en hopelijk hier en daar met andere leuke mensen.
Ik zoek nog 't een en ander uit voor de rest van mn trip, maar dan valt de stroom uit en is de helft van de straat donker en wifiloos. Dan maar op zoek naar iets te eten, en met de hele bepakking drie stappen de hoek om naar de Bolivia Hop-bus. Toevallig aardig ideaal! Het eerste deel is een nachtrit, dus in de bus sluit iedereen zijn ogen om een zo groot mogelijk risico op slaap te creeren. De stoelen liggen eigenlijk best prima en we krijgen een fijn fleecedekentje aangeleverd. In Puno (aan het Peruaanse deel van Lake Titicaca) worden we (ik) wakker met een aardig geradbraakt lijf, maar eigenlijk heb ik best goed geslapen. Er wordt een massaal ontbijt voor ons gemaakt in een leeg cafe, waardoor ik me een kostschoolkind voel, aardig geinstitutionaliseerd ineens! Super handig allemaal, zeker voor de grensovergang naar Bolivia later vandaag, maar dit moet niet te lang duren.
We worden na het ontbijt op twee boten geladen en naar de beroemde drijvende rieteilanden gebracht. Ik had me al voorbereid op iets dat meer op een openluchtmuseum lijkt dan iets werkelijk authentieks. En ondanks het feit dat we als een van de eerste groepen (6:00!) worden verwelkomd, is inderdaaf vanaf de eerste begroeting duidelijk dat het hier eerder acteurs dan echte bewoners betreft. Nouja, de mensen wonen hier vast wel, of een paar dagen per week (ik signaleer een klein tv'tje op zonnenergie), maar de hele happening is wel van begin tot eind ingestudeerd. Inclusief de manier waarop we soepeltjes naar de souvenirwinkeltjes worden geleid én gezang door een groepje dames en kinderen voor diegenen die extra betalen voor een (gemotoriseerd!) ritje op een van de speciale rieten boten. Ze worden uitgezwaaid onder het genot van 'Vamos a la playa...' Pfffff...het stukje geschiedenis en de hele ambacht van het maken van de eilanden is interessant, maar dit is tenenkrommend! Ik support de gemeenschap toch nog maar even met een te duur rietfrutseltje, in de hoop dat de redelijk recent opgezette school ook daadwerkelijk zal blijven functioneren. En ik koop meteen mn plaatsvervangende schaamte af. Ofzo..
Het beeld van het meer en de eilanden is overigens fantastisch. Wat een enorm meer, wat een uitzichten! Ruimte en rust tot en met. Wind in m'n haren als ik op het dak van de boot zit. Even met niemand praten, ik zie later wel weer wie ik tref om mn gedachten mee te delen.
We rijden na Puno verder naar de Boliviaanse grens. Een mooie rit langs de 'kustlijn' van het Titicaca-meer. Het is werkelijk net een zee. Maar dan super hoog gelegen.
Even krijg ik het benauwd als in gesprek blijkt dat iedereen weet hoeveel dagen visum hij/zij heeft gekregen bij de Peruaanse douane.Na een check blijkt de krabbel in de stempel in mn paspoort een '30'. Ah..30 dagen dus. Prima. Zelfs met 20, wat sommigen hebben, zou ik nog net op tijd Peru uit zijn, maar dit voelt toch veiliger. Flashbacks naar Afrikaanse grensovergangen die ik te voet over ging, maar hier kan het allemaal zonder geweren om de schouder, en kan er zelfs een grapje vanaf tijdens de 'voorcontrole' in de wachtrij. Ik word aan de balie wel in alle rust en doodse stilte vergeleken met mn paspoortfoto en verwezen naar een klein cameraatje waar ik ook maar heel serieus in kijk.
Ik krijg 30 dagen visum, ruim voldoende. Het schijnt ook hier nogal af te hangen van de doune-persoon die je treft. Al kan je zonder grote problemen je visum overschrijden, je betaalt dan wel een boete van een paar euro per dag.
De hele groep de grens over krijgen heeft nogal wat tijd nodig. We hebben drie Amerikanen aan boord, die een 'speciale behandeling' krijgen hier. Ze moeten allerlei documenten en pasfoto's in tweevoud gekopieerd laten zien en vervolgens 160 dollar (ofzoiets) in keurige, onaangetaste 20 dollar-biljetten betalen. Iets met regeringen die niet zo lekker met elkaar overweg kunnen...
Eenmaal in Copacobana herhalen we het ontbijt-concept voor de lunch in een restaurant. Hier verlopen de bestelling allemaal wat minder soepel en de chaos is aardig compleet als blijkt dat de helft van de groep geen geld kan pinnen uit de op dat moment enige werkende pinautomaat van het dorp.
Na wat gehannes met geld vertrekken we naar Isla del Sol, het door de Inca's heilig verklaarde eiland. De verhalen/verklaringen lijken hier en daar te verschillen, maar over het algemeen wordt gezegd dat hier de 'zonnegod' Inti is geboren. Er is o.a. een zonnetempel en een soort van Inca-villa en natuurlijk een oneindig lijkende reeks aan 'inca-steps': Een enorm lange en stijle trap bestaande uit veel te grote stenen treden, zoals ze er ook zijn bij Machu Picchu en andere Inca-sites. Ik vraag me af of de Inca's heel grote mensen waren, onhandige trappen heel lollig vonden, of vonden dat het belangrijk is om een bedevaart als zo zwaar mogelijk te ervaren. Na een gezamenlijke mooie wandeling met uitzicht op het meer met besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, eindigen we bergaf op de voorgenoemde trappen. Ik haal m'n backpack van het bootje die naar ons eindpunt is gevaren en trek nu mijn eigen plan: ik blijf een nachtje op dit eiland. Maar no way dat ik met m'n backpack die trappen op ga! Ik neem het dichtsbijzijnde hotelletje bij het haventje (na de 50 meter bergop ben ik weer net zo bekaf als tijdens de Lares Trek..), hoop dat ze een bed hebben, begrijp dat het een relatief duur nachtje wordt in een tochtig kamertje wat wel uitzicht heeft op het meer en de zonsopkomst morgenochtend, gooi alles op en naast het bed (met flinke kuil in het matras) en vertrek met camera en warme kleding voor een wandeling naar het hoogste punt van het dorp. Er openbaart zich bij elke bocht wel iets moois of grappigs om van te genieten: ezeltjes, besneeuwde bergtoppen, creatief gebouwde huisjes, schattige straat-puppy's, een kerkje, een kudde schapen met kind-herdertje, een oud dametje met een flinke hoop riet op haar rug... Heerlijk om zo in m'n eentje rond te wandelen en de sfeer te proeven. Ik vraag me af hoe de hotelletjes en restaurantjes hier overleven, zo rustig is het. Net op tijd voor de zonsondergang bereik ik het uitzichtpunt en geniet van de mooie kleuren en de bliksem in de wolken aan de andere kant van het water.
Als het donker en koud wordt ben ik weer terug bij het 'hotelletje' en maak ik op verzoek van de lieve vrouw van het gezin dat de boel hier runt, gebruik van het restaurantje. Tot mijn verbazing hebben ze een redelijk goede wifi-verbinding en al 'kletsend' met René (nog maar 10 dagen en dan zien we elkaar weer!) geniet ik van warme chocolademelk en een omelet. In een hoekje naast de keuken wordt een klein meisje in vijf wollen dekens gerold en op een schapenvachtje te slapen gelegd. Mama wenst haar welterusten en duikt de keuken weer in. Papa doet de afwas. Als er gehuil klinkt, komt oma het pakketje heen en weer rollen alsof ze een wasemmer heen en weer schud. Het pakketje komt weer tot rust. Als even later toch weer gehuil klinkt, komt opa al sussend en zingend de twee uitgestoken handjes warmwrijven. Daarna valt het hoopje echt in slaap. Naast me zingen twee spaanse backpackers een verjaardagsliedje tegen een telefoon, blazen een kaarsje uit en zwaaien. Twee totaal verschillende werelden die in een krakkemikkig restaurantje op een eilandje in het hoogste navigeerbare meer ter wereld samen komen. Ik geniet!




Reacties 1

René 13-11-2015 15:49

Je schrijfstijl ontroerd me maar dat kan ook de spanning van de afgelopen weken zijn die er momenteel erg hard uitkomt. Ik geniet van jou hier aan de andere kant van de wereld. Dit bericht schrijf ik vanaf het station in Eindhoven nog iets minder dan 48 uur en dan sluit ik je weer in mijn armen. Lief tot zo. Kus

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer