Hop Hop Cusco

Vanuit Lima zijn we in alle vroegte mèt schone was en een paar hostelgenoten op de Peru Hop Bus gestapt. Deze bus (waar we niet van off zijn gehopt) heeft ons in 3 dagen veilig (niet via de Andes, waar nog wel eens berovingen voorkomen) naar Cusco gebracht. Voor ons de ideale manier om in redelijk korte tijd nog wat meer te zien van Peru dan Lima en de omgeving van Cusco.

De eerste stop was op een heuvel buiten Lima voor een mooi uitzicht over Peru en een stukje uitleg over de (oorlogs)geschiedenis met Chili. Volgens onze gids Francesco is Chili nog steeds de pestkop van de klas en eisen ze allerlei Peruaanse lekkernijen en gebruiken op als typisch Chileens. Hoe deze relatie aan de andere kant van de grens beschreven wordt weten we natuurlijk niet, maar we waren op slag groots fan van alles dat enigzins Peruaans is. Zo ook van het flinkle Peruaanse ontbijt dat volgde bij stop 2: een broodje met heerlijk uitgebakken varkensvlees en frietjes van zoete aardappel, opgefrist met een groot glas verse annanassap. Gelukkig hadden wij bij het hostel al een klein ontbijtje van fruit en musli naar binnen gewerkt, waardoor deze maaltijd als een vroege lunch prima landde.

Daarna ging de route via een Hacienda, waar Afrikaanse slaven aankwamen via slaventunnels, gekeurd werden en vervolgend met name als katoenplukkers aan het werk werden gezet. De laatste nazaat van de familie die eigenaar was van het landhuis in deze functie, behandelde de werkers zó slecht dat ze hem op de trap van zijn eigen villa hebben vermoord. Daarna heeft een andere familie het huis overgenomen, zonder slavendrijverij, om het beeld van het prachtige huis (met een enorme schilderijen en een oude Spaanse poule-tafel met zo'n 20 pockets!) en de akelig krappe, vochtige tunnels te kunnen blijven tonen. Ik heb nog niet zo lang geleden '12 years a slave' gezien, waarvan de filmbeelden hier weer boven kwamen drijven. Het blijft bizar en misselijkmakend hoe mensen hun medemens als beesten kunnen zien en behandelen. De huidige inwoners van Peru zijn grotendeels een mix tussen de Inca's, 'Indianen', Spanjaarden en Afrikanen. Onze gids zelf is ook een mix met Afrikaans bloed en is groot fan van de creoolse liederen waar de levenservaring en -wijsheid vanaf schijnt te druipen en die na de nodige Pisco vol overgave worden gezongen op feestdagen (nachten/ochtenden).

De weg wordt langs de kust vervolgd en brengt ons in Paracas. Voor ons een tussenstopje, voor anderen een plek waarvandaan ze naar een eilandengroepje kunnen varen om o.a. zeeleeuwen en vogels te bekijken. Het worden ook wel de 'Galapagos for the poor' genoemd. We slaan dus even over, al zijn we door de Galapagos wel een stukje armer geworden..
We nemen de tijd om door het woestijnstadje te slenteren, merken dat het strandje een prima hangplek is, maar niet om te zwemmen, beatellen vol goede hoop een cappuchino van een redelijk uitgebreide koffiekaart en genieten met name van het eenvoudige dorpsleventje dat zich aan de andere kant van onze bar-aan-de-straat voltrekt terwijl we onze oploskoffie naar binnen werken. Toch de cafeïne weer binnen, volgende poging meer geluk. Nog even een cash pinnen nu het hier nog lukt, want tot cusco komen we geen dorp van formaat meer tegen. En hier kunnen we nog wel de laatste verse cheviche nuttigen. We eten weer heerlijk voor weinig, drinken nog wat pisco sour tijdens een 'happy hour' (2 voor de prijs van 1) en slapen in een viersterren-hotel voor de prijs van een hostel-dorm. Helaas zijn ze zoals vele hotels aan het verbouwen nu het laagseizoen is. Dus aardig wat herrie, stof en fluitende bouwvakkers.

De dag erop rijden we via een natuurreservaat op de grens tussen zee en woestijn (eigenlijk een tikkeltje saai, maar we hebben heerlijk 'gecloth', waarover later meer) door naar Huacachina, een oase in de woestijn. Lang geleden ee  natuurlijke oase zoals er toen meerdere in de omgeving waren, maar ze zijn allemaal opgedroogd. Die van Huacachina wordt kunstmatig op pijl gehouden. Een vreemde gewaarwording: tussen enorme zandduinen lig een meertje met palmbomen en oude koloniale panden (en minder oude gebouwen) met hotels en restaurants. Grotendeels vergane glorie, zoals de half weggerotte kleedhokjes waarin vroeger wellicht dames en heren de ene sjieke outfit verruilden voor een iets luchtigere strandvariant? Of later goed gebadmutste Spaanse dames in badpakken met pijpjes uit tevoorschijn kwamen?
Nu zijn de duinen de grote trekpleister van dit vreemde dorpje: met 10-persoons buggies (open 4wd auto's die er uit zien alsof ze prima om kunnen rollen..nice!?) worden we de duinen door geraced. Een soort van zanderige achtbaan. En daarin mochten we ook nog eens zelf aan de slag: sandboarden! De ervaring in Afrika leerde me dat ik niet zo heel goed ben in staand sandboarden, maar dat werd hier ook nog eens een aantal keren afgeraden omdat dit ook echt niks te maken had met snowboards en bijpassende schoenen/bindingen. Meer een soort sleetje rijden op een gewaxte plank. Ook super leuk!! Het soort leuk dat wij graag willen vastleggen, maar waar camera's en telefoons van gruwelen. Ik heb achteraf uitgebreid mijn excuses aangeboden aan met name mn telefoon die een zandhapsnoekduik heeft gemaakt tijdens het sandboarden. Nou had ik zelf ook zand in alle hoekjes en kiertjes, dat schept een band ;)
Na zwemmen en douchen (dat zand blijft maar komen!) gezellig met de hele busgroep gebbq'ed en jawel.. een drankspelletje gespeeld! Reizen werkt verjongend;) Alhoewel ik zwaar beschaafd nippend aan mn pisco sour de jonge garde dronken zag worden. Het werd tijd om naar bed te gaan toen er uitdagingen bedacht werden als naakt door het hostel lopen. Australië all over..maar niet voor mij :)
De ochtend erna hebben we nog lekker vakantie kunnen vieren aan het zwembad, weer genietend van het goede eten en de heerlijke vruchtensapjes.
Daarna de bus in, op weg naar een pisco-plantage waar we na wat korte productie-info vooral uitgebreid hebben mogen proeven van diverse soorten pisco. Grote verschillen in sterkte en smaak, maar allemaal lekker! Er zijn sprekende namen gegeven aan sommige varianten zoals babymaker-wine (wit, zoet; man biedt fles aan en als vrouw die accepteerd komen daar geheid kindjes van) en divorce-wine (rood en zoet, stukje sterker, maar daar komen blijkbaar scheidingen van, een aantal jaren na de baby-wine).

Na deze smakelijke tussenstop was de zon al een aardig eind gezakt, het perfecte licht om de Nazca-lijnen te bekijken! Nou klinkt dat wel een stuk spannender en idealer dan het in werkelijkheid was. Daar waren we wel al een beetje op voorbereid, want eigenlijk is google de beste manier om deze super oude, in de grond ingekerfde tekenigen die alles.lijke  te overleven, goed te bekijken. Per vliegtuig heb je een ontzettend sterke maag nodig om in korte tijd een groot aantal te bekijken. Wij hebben vanaf een uitkijktoren, begeleid door een flinke wind, de tekening van een boom en een vogel gezien. Er zou nog een derde in beeld moeten zijn, maar die wordt doorsneden door de Pan-amarican Highway, waar onze bus keurig aan geparkeerd stond. Tja..de verbeelding doet veel, maar kan niet van alles een feest maken;) Toegevoegd aan het lijstje 'Dat-moeten-we-thuis-nog-eens-nalezen': Nazca Lines. Evengoed wel gaaf om die eeuwenoude misteriueze lijnen in het echt te zien. Het is nog steeds niet helemaal helder waarom de tekeningen gemaakt zijn en hoe het komt dat ze nog steeds zo goed zichtbaar zijn.

Na een diner-stop op een enorme truckers-parkeerplaats in the middle op nowhere rijden we tot in de vroege ochtend door, hebben we een ontbijtstopje en een passagierswissel (wij blijven dapper zitten) en rijden we nog eens de hele dag door.Pfff.. Moe van de brakke nacht, misselijk van de stinkende bus-wc, de eindeloze slingerwegen en de hoogte komen we aan in Cusco (+/-3300m). Daar gooi ik mn maag leeg en kruip vervolgens opgelucht in een aangenaam hostel in bed. Zo..ik lig in de navel van de wereld aldus de Inca's..

Reacties 5

Annie 05-11-2015 18:33

Whauw

René 05-11-2015 19:38

Ik wil niet weten wat jij allemaal in Australië hebt uitgespookt

René 05-11-2015 19:42

Ik wil niet weten wat jij allemaal in Australië hebt uitgespookt en ik denk dat ik voor die witte variant ga X langben gelukkig met jou en een kleine lieve Anke erbij

Annie 07-11-2015 12:39

Whauw

PaMa 07-11-2015 20:27

Wat een reis! Ik denk dat je deze verhalen nog vaak zult lezen en herbeleven!
We zijn weer thuis na een heerlijk ontspannende reis naar Z.Frankrijk. Lang niet zo ver weg als jij, maar we hebben wel genoten!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer