Sweet sweet Equador

Holà, buenos tardes!
Verder dan dit soort zinnetjes kom ik nog steeds niet. Nette is er wat handiger in, die heeft ze uitgesproken als ik nog op de eerste woorden aan het broeden ben. En het gebrek aan Spaans heeft ons al wat onhandige situaties opgeleverd. Niet geheel onverwacht natuurlijk..
Maar eerst: het gaat goed met ons! We hebben nog 1 nacht samen met een aantal andere backpackers, een semi-indiaan en een kale hond in een van de betere wijken van Lima. Die hond draagt de naam Pisco, naar het lokale drankje hier; een soort veel betere versie van limochello, met eiwitschuim en kaneel. Heerlij-hik-! Het feit dat die hond kaal is maakt 'm blijkbaar ook oort van medicinaal. Door de warmte die hij uitstraalt werd hij al door de inca's gebruikt tegen reuma. Tja..ze hadden ook hun lijven kunnen sparen door minder hun best te doen op hun enorme bouwwerken, dan hadden die honden gewoon hun warmte en haren kunnen houden. Ziet er stukken beter uit. Maarja..dan was Machu Pichu vast minder de moeite van de wandeling waard geweest :)
Even terug naar de dag van vertrek: Backpack van 12,8 kg (dat valt mee!): check. Paspoort en andere essentials: check. Tranen: check. Spanning: goed te hebben. Relaxte reisgenoot en tijdsplanning: check. (Goed tegen de spanning! :)
Oftewel: een emotioneel afscheid maar een fijn vertrek. Na een prima vlucht van 11 uur (helaas net de laatste 10 minuten van een leuke film moeten missen omdat de eerste van nog vele douane-formulieren ingevuld moest worden) een wat onstabiele landing in Quito.
Maar we zijn er!! Taxi naar t hostel, wakkker blijven en iets te eten zoeken met aanhakende Engelse kamergenoot. De supermarkt blijkt verrassend duur om een maaltje bij elkaar te scharrelen. Dus laten we het bij wat handige tussendoortjes en een flinke fles water. Want op deze hoogte (2850 m) is veel drinken essentieel. Dat zullen we de dag erop nog goed voelen! We halen een maaltje van rijst, mais, kip en tomatensalsa op een straathoek. (heel druk met locals dus t zal wel goed zijn?) Dat smaakt! Het valt goed en blijft goed zitten, tijd voor onze eerste equadoriaanse nachtrust. Knock-out voor 10 uur en wakker worden met hoofdpijn. En dat zonder een nachtje doorhalen... Ohjawel..maar dan in de lucht:)
Maar als we tijdens een stadswandeling bergje op gaan zit de hoogte duidelijk in ons lijf. Pffff! De wandeling is wel leuk voor een eerste kennismaking, maar Quito is niet helemaal ons ding.
Prima, want de dag erna vertrekken we naar Baños.
En tada: na een busreis waarbij we super goed op onze spullen hebben gepast (die route staat bekend om o.a. grijpende kinderhandjes onder stoelen) voelt Baños als een verademing en jawel..vakantie! Het begrip 'toeristisch' is hier zeker van toepassing, maar op een aangename manier. Geen geroep en gefluit zoals o.a. op het busstation van Lima. We worden ook hier van top tot teen (en dat is voor de locale begrippen een heel eind) bekeken, maar hier is iedereen er wel aan gewend. Omdat de hoofpijn nog steeds niet weg is twijfel ik aan het feit of alleen de hoogte van Quito een rol speelde. Koffie!! Zou het echt? Wat het precies is geweest is niet helemaal helder, maar na een bakje koffie voelen we ons als herboren! Aj..verslaafd! Dat wordt afkicken of een zakje oplosspul scoren en her en der een poging doen tot echt goede koffie. Dat blijkt hier wel een uitdaging: de koffiecultuur beperkt zich hier tot het verbouwen van de gewassen en het oogsten van de bonen. Daarna worden ze verscheept en komt er hooguit oploskoffie weer terug naar equador, op wat bonen na die hier en daar in een espressoautomaat tot hun recht komen. We nemen een bus naar de beroemde (is een relatief begrip) 'einde van de wereld'-schommel (wohoo!), wandelen we naar een lelijk kruis op een berg die toch 'Bella Vista' heet en dalen we via een soort jungle-achtig pad weer af naar het stadje. Over een stuk van normaal 30 minuten doen wij 2 uur want er fladderen en kruipen nogal wat diertjes rond tussen super mooie plantjes en bloemetjes!
De dag erna verorberen we nog even een halve cavia (ja die zijn dus ècht lekker! :) waarna we compleet met de lucht van dit gegrilde diertje om ons heen in de bus stappen naar Guayaquil. Niemand die begrijpt dat we daar heen gaan totdat we vertellen dat we dat alleen maar doen omdat we daar op t vlieguig stappen naar de Galapagos Eilanden!
Guayaquil heeft dus geen goede naam, de rit duurt 7 uur, en tóch hebben we er zin in!
De hele busrit vliegt voorbij. Een hele ervaring om met een bus vol equadoriaanse families die afstand af te leggen. Eerst is er een misverstand over onze gereserveerde plekken. Op zih geen ramp, maar klantgerichtheid bestaat niet voor Engels-sprekenden. Of we wel wat repsect wilden tonen voor de meneer die de plekken had geboekt die wij ook hadden gereserveerd. Pardon? Maarja..zit je dan met je drie/viertalige onderwijs waar je in deze gevallen geen drol aan hebt en waarmee je alleen maar wilde uitleggen dat de dame die de tickets verkocht een nieuwe busplattegrond kan gebruiken... Maargoed..we zijn niet de beroerdste Europeanen (of eigenlijk schiet het hier gewoon niet op zonder Spaanse vaardigheden...aj) dus nemen we genoegen met andere plekjes. Na meer dan vier uur rijden hebben met name de kinderen toch echt wel behoefte aan een wc. Dat moet de chauffeur en zijn bijrijder echter wel met veel en hard geroffel en geroep duidelijk worden gemaakt. Blij dat wij inmiddels wat geminderd hadden in de waterconsumptie!
Na een mooie rit door een snel veranderend landschap (kale mistige bergen, landbouwgebied in de heuvels, bananenpalntages en dorpjes en stadjes waar hard gewerkt wordt aan nieuwe of bestaande bebouwing en waar hele varkens op de bbq liggen. Ook hier lijkt het merendeel van de mensen op straat hun maaltje te sco Supermarkten zijn klein en vooral gevuld met snoep, chips, ijs, zoete broodjes en non-food.
Onze nacht in Guayaquil is kort, klef (zwoel is een te mooi woord) en onrustig door een zieke kamergenoot. Maar ach.. We redden ons wel, willen maar wat graag Guayaquil en dit niet zo frisse hostel uit en stappen dus in alle vroegte op een vliegtuig naar Baltra, een van de Galapags Eilanden! Dat klinkt een stuk eenvoudiger dan het is, want het vraagt nogal wat controles van gegevens en bagage en een hoop geduld en geld voordat je uberhaupt het vliegtuig in en het eiland op mag. Vervolgens is het nog een stukje slingeren metde bus, varen met een boot een heel stuk hobbbelen in een taxi, dan twee uur stuiterend op een driemotorige speedboot en dan sta je met bibberende benen en een aardig omgedraaide maag op Isabella. Maar wèl tussen de zeeleeuwen, kijkend naar pinguins en duikende genten in kristalhelder wate!
Daarover later meer, eerst nog even een beetje klagen over mn maag en het lokale ete Je zou kunnen denken 'Te veel voertuigen in korte tijd misschien?' Ja, eens. Maar toch..die lokale kook- en bakkunsten. Ik krijg (zoals in bijna elke land, ik geef het toe...) de lokale brood-varianten niet of amper door mn strot. De Equadorianen houden namelijk van zoet. Heul erg zoet. Of íets minder zoet maar dan wel in àlles! Suiker in drie varianten of dubbele porties stevia... Dus ook in het brood. Juk. Ook als het gefrituurd deeg met kaas is: suiker er op. Iew. En ook in van nature al zoet sap. Zoetsappig toch? Nou..dan hebben we het nog niet gehad over hun smaak bij het uitzoeken van de gordijnen (versierd met soort van kanten bh's), bedspreien (panda's, panterprint) bloemen (f en kleding (kantjes, ruches, wederom panterprintjes, glitters en studs op fel rode en paarse stofjes). We zouden er bijna kiespijn van krijgen.
Een variant op dit alles is: vet. Daarover later meer :)
X

Reacties 1

Mark 20-10-2015 17:13

Wat een goed verslag! Ik zie het zo voor me.
Veel plezier nog.

Makker

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer