Titicaca-Uyuni

..ik heb heerlijk geslapen nadat ik 5 spinnen heb vermoord (niet echt boeddhistisch, maar wel zo lekker voor mn nachtrust) en mezelf warm heb gewreven met en ingerold in een aantal lagen dekens en lakens. Ik voelde me een beetje het kleine meisje in het restaurant, maar dan zonder opa en oma. Ik word wakker van de wekker, want die heb ik gezet om de zonsopgang niet te missen. Brrr...zo snel mogelijk warme kleren aan, camera mee en vanaf het terras van het hotelletje geniet ik weer van de kleuren boven het meer, nu aan de andere kant. De vogels verzorgen de soundtrack. Super! Nog een uurtje naslapen en dan opstaan om het bootje niet te missen dat me weer naar copacobana brengt. Ookal was het verblijf op dit eiland maar kort en heb ik de geroemde magie slechts gedeeltelijk gevoeld, ik ben blij dat ik dit plekje heb mogen ervaren en heb kunnen genieten van de rust. De rest van de bus heeft overnacht in miljoenenstad La Paz, waar ik sowieso niet echt heen wil.

Na een brunch op een terrasje in Copacabana (onder het genot van de klassieke rock balads van o.a. Extreme, Sting en R.E.M.) wandel ik nog even naar een inca-site net buiten het dorp. Wat ik aantref zijn een verzameling rotsen die heel lang geleden bewerkt zijn tot offertafels en/of zittingen, waarschijnlijk om de zon te eren. Het is vreemd om te zien dat hier net zo veel afval rondzwerft als op de meeste andere plekken waar ik/we geweest zijn. De Galapagos, Machu Picchu en de grote steden worden goed schoon gemaakt/gehouden, maar over het algemeen bevuilen de bewoners hier hun leefomgeving met het gemak waarmee wij een paar broodkruimels van ons schoot vegen tijdens een picknick. Zelfs in de woestijn, de Andes en delen van de jungle was best wat zwerfafval te vinden. En dus zelfs historische plekken waar een mooi verhaal aan zit, vallen door een modderige pad, een scheef half hek en een grote hoeveelheid plastic verpakkigen en bierblikjes, niet op tussen de rest. Ik was er zelfs al aan voorbij gelopen.
Machu Picchu is misschien het andere uiterste; ondanks dat je binnen een dag nog niet alles kan zien, mag je na de entree officieel niks eten. Maar deze plek is naar mijn idee m.b.t. respect hebben voor geschiedenis en omgeving aardig beschamend. En dan hebben de Inca-nazaten de mond vol van respect voor en offer aan Pacha Mama; moeder aarde. Hoe kan dat? Gebrek aan kennis over het verschil tussen de composteerbaarheid van een bananenschil en een leeg flesje Inca-kola? (wat overigens daadwerkelijk naar kauwgomballen smaakt) Volgens de gids in de jungle is het een kwestie van educatie en dus tijd..

De wandeling die ik maak, leid ook via de kerk van Copacabana, waar tientallen kleine dames in kleine stalletjes (nep)bloemen, glinsterende borduursels, kaarsen en glitterslingers te koop aanbieden. Allemaal bedoeld om in de kerk de heiligen, met name Maria, te eren. De dramatische, kitscherige zoetigheid zet zich vrolijk voort in Bolivia! Vrolijk op foto's en in mijn hoofd.
Na nog eens forel als lunch vertrek ik met een toeristenbus naar La Paz. Een mooie rit die voor een groot deel langs het meer en door bergen voert. Na een tijdje moeten we een stukje van het meer over met een pond. Nouja, de bus gaat (met alle bagage!) met een soort veredeld houten vlot, terwijl wij in kleine motorbootjes naar de overkant worden gebracht. Het is een mooi schouwspel waarbij je aan een hoop toeristen voelt dat ze hard hopen dat de bus met backpacks droog aan de overkant zal komen. Alles gaat alles soepel en we vervolgen de rit naar La Paz. We komen van bovenaf het dal met de enorme stad inrijden. Fijn dat ik niet langer dan een paar uur blijf, ik zit nog in de natuur- en ruimtemodus.
Ik ga hier overstappen op ren nachtbus naar Uyuni.
De wachttijd tussen de twee bussen is aangenaam in het kantoortje van de nachtbus-organisatie. Samen met een Duitse jongen zitten kletsen, popcorn eten, tv kijken (de oude MTV unplugged sessions zijn helemaal hot hier!) en reisverhalen schrijven. Dan alle bepakking en personen de zeer luxe reisbus in. Ik slaap weer best aardig voor een nachtje on the road.
Vlak voor Uyuni staan we ineens stil. Iedereen die nog niet wakker was (zoals ik) wordt dat nu en we krijgen een 'ontbijt'-pakketje. Sweetest breakfast ever: een bekertje mierzoete drinkyoghurt, een marmercakeje en een pakje oreo-koekjes!
Na nog 10 minuten door de woestijn (waar we al een tijd doorheen reden toen ik nog sliep) komen we in Uyuni aan. Je ziet bijna de balen stro waaien in de lege straten waar ook cowboys niet zouden misstaan.
Maar het gaat hier om de zoutvlaktes: Óf in de vorm van toeristen die de vlaktes en andere plekken in de woestijn willen bezoeken, óf in de vorm van zoutwinning. Én om de geschiedenis rondom het winnen van deze en andere mineralen zoals zilver, waarvoor er kilometers rails is aangelegd en er complete treinen vanuit Engeland zijn overgebracht. Je vraagt je af hoe ze die destijds in de woestijn hebben gekregen..
Inmiddels staan ze al tijden stil door lang gelden begane politieke missers en vervolgens door mensen die graag wat bijverdienden en nog steens verdienen door het jatten van kwalitatief goed ijzer. Wel lief dat ze op het kerkhof van de treinstellen een schommel hebben gemaakt van oude onderdelen. 'Swings Bolivia'!? :)

Ik heb best wat vooronderzoek gedaan om drie dagen veilig en leuk op pad te kunnen gaan en gelukkig heeft dit tot een tour met verantwoordelijke gids en dito bestuurder geleid. Als leuke tegenhanger hebben we in ons gezelschap een prettig (zeer) gestoorde Australier met Colombiaanse roots in de groep. Waar hij de kans ziet begint hij hard te rennen, vreemd te poseren, hard te lachen om ogenschijnlijk niks, keihard uit het raam te blaten tegen lama's en koopt zich arm aan allerlei kledigstukken en tassen omdat er lama's op staan. Mr. Lama is zeer vermakelijk, ook voor de gids en chauffeur, die al gauw het woord 'Loco' (gek) hardop over hem uitspreken. Ik heb moeten huilen van het lachen toen hij vol overgave met een kudde schapen in gesprek ging. Een Canadees meisje dat ook getuige was, kroop/hurkte in elkaar om niet in haar broek te plassen. Ieder z'n ding ;)

Wat betreft de zoutvlaktes: Wauw! Erover mountainbiken: Wauw en best heftig! Langer dan 2 km is alleen voor de echte (ietwat idiote) bikkels. Erop lunchen: Wauw! Zon! Lama-biefstuk! Er gekke perspectiefloze foto's maken: Lollig! Naar een 'eiland' vol reuze cactussen rijden: Jiehaa:) Cactussen zelf: Wauw! (Eentje schijnt al 700 jaar oud te zijn!) Uitzicht op de zoutvlakte vanaf het hoogste punt: Gaaf! Wind! Zonsondergang: Wauw! Wind! Koud!
In het donker komen we aan in een spookstadje waar we verblijven. Niet omdat iedereen het dorpje heeft verlaten, maar omdat mensen hier alvast een huis hebben gebouwd (nu nog op gratis grond omdat tot nu toe bijna niemand hier wil wonen) zonder dat ze er verblijven. Dit om het later met veel winst te verkopen. Aangezien de zoutvlakte zeer veel lithium bevat, dat binnen een aantal jaren gewonnen zal worden, zullen er woonplaatsen nodig zijn voor de enorme hoeveelheid werknemers die dan aan het werk kunnen en zullen gaan. Einde wauw-zoutvlakte!? De gids vreest er serieus voor en dus ook voor zijn baan. Het zou zo zonde zijn! Hopelijk word er met verstand en respect gewonnen. Het schijnt nodig te zijn voor onze toekomstige batterijen die zonne-energie gaan opslaan. Tja..

Wat betreft de rest van plekken die we de dagen erna bezoeken: Flamingo's: Wauw! Meren in roze, groen en wit: Oooh! Vulkanisch bubbelende modder en stomende geisers: Woehoe! Bergen en vulkanen in allerlei mineraal-tinten: Wauw! Een thermaal bad in the middle of nowhere tussen de bergen: Yes! (Betalen voor de meest ranzige compost-toilet ever aldaar: zucht..)  En al deze pracht gedeeld met leuke medereizigers: Fijn! Dit en de rest heb ik geprobeerd in foto's te vangen. Nog even geduld..

Reacties 2

Nette 21-11-2015 08:11

blij te horen dat t allemaal nog steeds goed gaat en je je vermaakt. Inmiddels natuurlijk dubbelop samen met Rene. Dikke knuffel!

Nette 21-11-2015 08:11

blij te horen dat t allemaal nog steeds goed gaat en je je vermaakt. Inmiddels natuurlijk dubbelop samen met Rene. Dikke knuffel!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer